Black kitty, bad luck.

Gisteren zijn we toegekomen in Port St Johns. Toen we incheckten in Amapondo Backpackers, hoorden we dat er de volgende dag een 5-daagse trektocht begon die eindigde in Coffee Bay. Ik had al gelezen hoe prachtig de tochten langs de ongerepte natuur waren en ik had erg veel zin om nog eens enkele dagen te hiken. Erg enthousiast schreven we ons dus in voor de wild coast hike.

‘s Avonds aten we nog een T-bone steak in het gezelschap van een zwart lief katje. Na het avondeten was er nog een laat Saint Patrick’s day feestje in de bar maar daar zijn we niet lang gebleven. De ochtend nadien moesten we al om 8uur klaarstaan voor het vertrek dus we konden wel wat slaap gebruiken.

p1020980-medium7.55 – de tent afgebroken, langs de Spar gegaan voor de lunch en nog wat extra Randen afgehaald, we waren klaar voor de hike. “Coach”, onze gids, leidde ons langs de kust van Port St Johns, door de dichtbeboste heuvels naar een Xhosa-dorpje dat op zo’n 5 kilometer lag van St Johns. Erg fijn om door te lopen. Wit gesmeerde gezichten* staarden ons vriendelijk aan. De appelblauwzeegroene en roze huisjes wisselden elkaar af. Ezels, koeien, schapen, geiten en honden bevolkten de kiezelweggetjes. Na een serieuze klim door het binnenland, daalden we snel af richting de kust. We zouden in Umngazi halt houden om uit te rusten en wat te eten. De middagpauze werd in een sjiek bungalowpark gehouden. Vreemd om ineens toe te komen in een vakantiedorpje. Je verwacht je niet meteen aan een toeristischer plaatsje wanneer je net wat in de bush gelopen hebt en uit een Xhosa-dorp komt.

Toen we de parking van het bungalowpark, richting receptie, stapten liep het wat fout. Ik liep over een rooster -dat blijkbaar niet echt vast gemetseld zat- en viel erdoor. (zou die zwarte kat van gisteren er voor iets tussenzitten?) Op het eerste zicht leek het niet zo erg maar de wonde aan mijn knie begon na enkele seconden toch stevig te bloeden. Het zag er ineens niet meer zo mooi uit en het begon ook redelijk wat pijn te doen. De gids dacht het ergste en sprak al over een ziekenhuis. Gelukkig hadden we zelf een uitgebreide EHBO-kit mee (met dank aan de papa) zodat we ons genoeg konden behelpen. De “dokter” van het vakantiepark hielp ons met het schoonmaken van de wonde. Hij raadde ons aan om de hike stop te zetten en omdat ik niet deftig kon wandelen heb ik dat advies maar opgevolgd. Redelijk teleurgesteld gingen we dan maar uit het vakantiepark, terug naar Port St Johns.

p1020981-mediumDe rit terug naar de backpackers was een belevenis op zich. We namen voor het eerst een publieke taxi, zo’n minibusje waar 20 Afrikanen op elkaar gepakt zitten. De eerste taxi hield het uit tot wanneer we na een halfuurtje rijden op een geasfaleerde weg uitkwamen. De chauffeur stopte snel even om een reserveband aan te kopen langs de weg. Nog geen 2 seconden later vloog de rechter achterband uit de as. Hup, iedereen uit het busje en op zoek naar een nieuwe taxi. We hadden snel een nieuwe taxi te pakken die ons uiteindelijk aan het marktplein in St Johns afzette. Daar stapten we over naar een ander busje dat het hele dorp doorkruiste. Terwijl het busje vol zat, kwam er nog een gezin (6 mensen) bij, gezellig! Ik hou ervan om de couleur locale op te snuiven maar ik was blij wanneer we in ons hostel aankwamen.

*Xhosa-mensen smeren hun gezicht in met een soort witte klei, tegen de zon.
Net zoals de Zulu’s wonen ze vaak in rondavels, hebben ze een sangoma -plaatselijke dokter- en gebruiken ze veel clicks in hun taal. Voor de rest lijkt het Xhosa helemaal niet op het Zulu en moeten ze niet echt veel van elkaar weten.

Laat hier je commentaar achter

Jouw commentaar