Een dag als vrijwilliger.

6u30:

Het vreselijk alarm in mijn nieuwe gsm maakt mij bruusk en onaangenaam wakker. Dat het alarm zo vreselijk klinkt en geen aangenaam vogeltjesgefluit is, komt omdat mijn nieuwe gsm van 18 euro het wat lastig heeft om mooie geluidjes te produceren. En de eerste vogeltjes die hier fluiten zijn die luidruchtige ibisdingen die duidelijk als inspiratie dienden voor het stemgeluid van Kevin, die vogel uit de animatiefilm “Up”. Maar ik wijk af en dat zou ik beter niet doen. Om 7u10 moet ik namelijk al fris klaarstaan aan de Taxibus halte op vijf minuutjes stappen vanaf het vrijwilligershuis. Vlug nog een kop oploskoffie, vriendelijk aangeboden op kosten van de organisatie, en dan met een snelle lesvoorbereiding naar de school.

7u30:

Het taxibusje heeft niet echt een vast uurrooster en geregeld sta ik dan ook minutenlang te wachten tussen de uitsluitend zwarte bevolking rond de taxirank. De dametjes rond mij, allemaal voorzien van een typische negerinnenpoep, kennen mij al en waarschuwen mij tijdig wanneer het busje toekomt dat mij naar de township zal brengen.  In de taxi denk ik nog wat na over spelletjes rond ‘rotatie, heffen en evenwicht’. Dat zijn de thema’s waarrond de lessen “life orientation” over gaan. Zowel voor de grade 8 (13 jaar)  als de grade 3 (8 jaar) probeer ik wat te verzinnen. Mijn verleden als scoutsleider komt hier goed van pas.

8u00:

Ik kom aan in The Crags Primary. De school waar ik 3 dagen in de week lesgeef. Ik begin de dag met Life Orientation voor grade 7. Life orientation is een samenraapsel van wat we in België kennen als lichamelijke opvoeding en moderne godsdienst/zedenleer. Ik geef enkel praktijk, lichamelijke opvoeding dus. De meisjes hebben moeite om een bal te vangen en de jongens sukkelen met touwtjespringen. Geen verrassing natuurlijk. Met wat moeite lukt het om bijna iedereen aan het springen en vangen te krijgen. Buiten twee jongens die duidelijk moeite hebben met elk greintje autoriteit en een meisje die ergens ver weg zit met haar gedachten. Ze droomt liefst zo ver mogelijk weg van wat er zich afspeelt bij haar thuis. Maar ik heb er het raden naar. Niemand is trots op alcoholisten als ouder, een gebrek aan verse kleren, geen geld voor lekker avondeten, huiselijk geweld of de vele andere problemen waar de kinderen zo vaak mee geconfronteerd worden.

10u00:

Lange speeltijd van 20 minuten. Voor mij de kans om een energiebar te snoepen en een blikje cola te openen. Op de speelplaats wordt aan sommige kinderen een middagmaal uitgedeeld. Elke dag is het pap met groenten en veel saus. Soms een stukje vlees ertussen, denk ik. De lekkere snacks smaken mij al wat minder. Veel tijd en zin om erover na te denken heb ik niet. Een groepje meisjes komt een liedje zingen dat ze waarschijnlijk in de kerk hebben geleerd en ze dansen trots met hun handjes in de lucht. ‘Hula hula halleluja, In the name of the looooord!’

10u20:

Ik ga samen met Kathleen en een half klasje van 8-jarige kindjes naar de computerklas. De computerklas is gesponsord door de staat en elke computer beschikt over enkele e-learning pakketten die de kinderen helpt om wiskunde, taal en perceptie aan te leren. Vandaag staat de tafel van twee op het programma. Alle kinderen loggen in met hun persoonlijk profiel waarin bijgehouden wordt hoe snel ze vorderen. De helft van de klas is zijn loginnummer vergeten en de klaslijsten zijn nergens te bespeuren. Organisatie is dikwijls zoek in de scholen. Na wat rondvragen lukt het iedereen om in te loggen en beginnen de computers de kinderen te ondervragen over de tafel van 2. Wij lopen langs de schermen en zien meteen hoe goed een kind het doet. Al snel blijkt dat de ene leerling de tafel helemaal meester is maar de andere sukkelt nog wat met ’1×2=?’. Ik start even snel een andere reeks oefeningen op. 1+1=? … Maar zelf dat lijkt te moeilijk voor de arme jongen. Ondertussen zitten er andere leerlingen aan mijn mouw te trekken om naar de wc te gaan, prentjes in te kleuren, of te helpen met een oefening. En te bedenken dat we nu met twee voor een halve klas staan terwijl de lerares het normaal alleen moet doen met de hele klas.

11u00:

We sluiten alle computers af en gaan met onze groep leerlingen naar het klaslokaal. We vinden de andere helft van de leerlingen die luidruchtig aan het roepen zijn en wat in en uit het lokaal lopen. Van de lerares geen spoor. Die is waarschijnlijk wat koffie gaan drinken. Blijkbaar een slechte gewoonte van sommige leraars. Gelukkig zijn er ook bij die zich dag in dag uit 100% geven voor de leerlingen, desondanks alle problemen.

13u00:

De school zit erop voor vandaag. De meeste leerlingen gaan naar huis. Sommige blijven nog wat rondhangen op het schoolterrein of gaan met hun vriendjes spelen op de straat. Slechts enkelen denken eraan om huiswerk te gaan maken en van die enkelen zijn er dan nog bij die hun huiswerk moeten maken terwijl ze de was doen, op de nieuwe baby van hun tante letten en hun best moeten doen om het geschreeuw in de enige andere kamer van het huis te negeren.

14u00:

De Born In Africa kinderen krijgen nu nog extra les van Aletta. De ‘Arts & Crafts’ lerares die betaald wordt door Born In Africa. Tijdens de les leren ze hoe ze een kussen moeten naaien of maken ze een mooie kaart voor moederdag. Wij helpen wat met het uitdelen van het knutselgerief en geven complimentjes over de creatieve meesterwerkjes van de kinderen.


16uoo:

Volledig uitgeput komen we terug in het vrijwilligershuis. Er wacht ons nog een korte vergadering en er zouden nog een 20-tal foto’s moeten gelamineerd worden. Tijdens de vergadering krijgt iedereen de kans om zijn week te bespreken en problemen of oplossingen voor te leggen aan de andere vrijwilligers of de coördinatoren.

17u00:

De dag zit erop. Sommigen gaan een pint pakken terwijl ze hopen dat de dolfijnen van gisteren weer voor de kust rondzemmen. Anderen genieten in de tuin van een deugddoend zalig nietsdoen. Vanavond maken wij eten voor iedereen en daarna smijten we ons met een filmpje in de zetel.

22u00:

De laatste checkt of alle deuren goed op slot zijn en kruipt dan ook in zijn bed. Morgen weer een drukke dag die hopelijk weer wat voldoening geeft. Want daar doen we het uiteindelijk toch voor.

 

Laat hier je commentaar achter

Jouw commentaar