Hakuna Umtata

Pothole in the wall.

p1030001-mediumUmtata of Mthata of waarschijnlijk nog 20 andere schrijfwijzen, is de stad vlakbij de geboorteplaats van ene zekere Mandela Nelson. Lijkt hier wel een bekend persoon te zijn want ze hebben er genoeg musea voor opgericht. Maar dat is niet de reden waarom we het desolate coffee bay verlieten. De jeugdherberg in Coffee bay mag dan wel prachtig gelegen langs de wild coast in het putteke niets, je wordt er voortdurend aangesproken met de vraag of je mushrooms of andere exotische middeltjes wenst. De kinderen beginnen ‘spontaan’ het volkslied te zingen om je tijdens hun laatste zin al achter geld te vragen. Ze willen je zelf met plezier begeleiden naar de ‘Hole in the wall’. Dat is een gat in een rots waar je naar het schijnt de zee enorm luid kan horen. Die rots ligt op 6 km van de jeugdherberg. Maar aangezien we naar hier gekomen zijn om wat te recupereren van de wonde aan Kathleen haar knie, doen we het vandaag wat rustig aan. Om zeker te zijn dat de wonde goed geneest willen we graag een dokter zien. De dichtsbijzijnde normale dokter (kruidendokters, sangoma’s en andere spirituele mambo jambo vermijden we liever als het om onze eigen gezondheid gaat) zit in Umtata. Dat wil zeggen dat we heel het pothole-wegje naar Coffeebay terug zigzaggend mogen trotseren. Wederom miraculeus zonder ongeval of platte band.

The more rain, the more rainbows.

p1020993-mediumAangekomen in Umtata was het even zoeken naar het hospitaal of toch tenminste naar de juiste ingang ervan. Toen we moesten aanschuiven voor een registratiebriefje viel ons op dat het ziekenhuis er doorgaans slecht aan toe was en er ook niet zo heel proper uitzag. We besloten dat het beter zou zijn om de achtergestelde wildcoast en het arme binnenland achter ons te laten en door te reizen naar de grote stad Pietermaritzburg. Deze lag nog 5 uurtjes rijden van ons en we gingen er dus niet voor zonsondergang aankomen. Volgens de gps en de kaart lagen er nog wel wat dorpjes op de weg en we gingen dus wel zien waar we terechtkwamen. Onderweg nog een flinkse plensbui, enorme windstoten en een zeer stralende regenboog ontmoet. De avond viel over het glooiende idylische landschap en de horizon van het drakensbergen-massief. De kronkelweg werd een beetje te gevaarlijk om vlot over te rijden. Bovendien waren we allebei nogal moe van het rijden en verlangenden we naar wat nachtrust. De warme dagen en het continu aandachtig zijn op de weg, de mensen en de natuur, werken op ons gestel.

p1030023-mediumWe besloten te overnachten in King George Country Hotel. Maar wat grindwegjes later bleek dat volzet of in grote-kuis-fase te zijn. Ze verwezen ons door naar het Ambel hotel een beetje verder op de grote baan. Hier liet de nachtwacht ons binnen in een ruime kamer met frigo, tv en microgolf. Dat mag ook wel voor 670 Rand (zo’n €67), veel geld hier in Z-Afrika. We vielen in slaap bij het intrigerende ‘Make me a supermodel’.

Laat hier je commentaar achter

Jouw commentaar