Mlilwane

Swaziland is erg verschillend van het Zuid-Afrika dat we tot nu toe bezocht hebben. Gisteren reden we het land binnen en volgden we een geasfalteerde weg die als een hoofdader heel Swaziland doorkruist. De mensen die we op onze weg tegenkomen zijn erg vriendelijk. Alle tanden die ze hebben lachen ze bloot. Iedereen lijkt erg behulpzaam en oprecht.
De omgeving is onbeschrijflijk. Alles ziet er erg vruchtbaar en groen uit. Terwijl we door het glooiend landschap rijden, zien we ook veel armoede. Verkrotte rondavels (niet de mooie hutjes vanuit het Krugerpark maar echte krotten), vuil dat rondslingert tussen de verschillende hutten, verloederde winkels, gescheurde kleren enzovoort. Het lijkt alsof Swaziland pakken armer is dan Zuid-Afrika. Het valt op dat er veel kinderen en jongeren op straat lopen. Ik zie weinig oudere of bejaarde mensen. Dat is waarschijnlijk te wijten aan het enorme aidsprobleem waarmee het land kampt. (Swaziland kent nog alijd het grootste percentage aidsgevallen ter wereld) Mensen worden wel bewust gemaakt, zo loopt er een campagne die aanspoort om je op aids te laten testen (What’s your status?). Daarnaast worden er ook oa aan de grenspost gratis condooms verdeeld. Da’s een vooruitgang, denk ik.
Het is een vreemd, beetje genant gevoel om door een land te rijden dat enerzijds een ongelooflijke natuurlijke rijkdom bezit en anderzijds ongelooflijke armoede kent.

Even verder over onze trip: deze ochtend vroeg wakker geworden van een groepje luidruchtige indiërs die in het hostel logeerden. Dan maar meteen ook vroeg uit bed gerold, rugzakken gepakt en naar Swazi Trails gestapt om ons te bevragen voor een dagje raften. Dat bleek al snel vrij duur te zijn (=850 Rand). Omdat het geen noodzaak was om een hele dag te raften en omdat zowel Thomas als wij het een te dure activiteit vonden, zijn we doorgereden naar Mlilwane Wildlife Sanctuary.

We werden enthousiast ontvangen in het wildpark. Aan de receptie maakten we ook kennis met Caroline, een Canadees meisje dat op zoek was naar een lift tot in het natuurreservaat. Na betaling van de inkom werd het dus een gezellige boel in onze kleine Kia: Thomas, Caroline, Karl en ik reden richting het main camp. Tijdens de rit leerden we elkaar wat beter kennen. Caroline vertelde dat ze in Quebec woonde en ze nu enkele maanden alleen rondtrok. Ze had Tanzania al bezocht en na Zuid-Afrika vloog ze door naar Maleisië. Nadien zou ze nog liftend door Canada naar huis trekken. Tijdens haar reis droeg ze een trouwring, puur uit veiligheid. Als mensen haar vragen stelden over haar reis of wanneer mannen opdringerig werden, hing ze een verhaal op over haar echtgenoot waarmee ze samen verder zou rondtrekken. Benijdenswaardig dat zo’n (fragiel) meisje enkele maanden alleen rondreist.

Bon, eenmaal aangekomen in het main camp besloot Caroline een paardentocht door het reservaat te maken. Thomas, Karl en ik gingen ons ondertussen installeren in Sondzela backpackers, een prachtig gelegen hostel met een supervriendelijke uitbater. We zetten ons tentje op en gingen nadien nog even zwemmen. In het van tonnen chloor voorziene zwembad leerden we nog een Hollands koppel kennen, Douwe en Wietske.
Na het middageten zochten we Caroline terug op in het main camp omdat we samen nog een 6uur durende hiking trail zouden doen naar de Execution Rock. Rond 1u30 vertrokken we te voet door het wildpark. Na een halfuurtje gaf Caroline op omdat ze geen goeie stapschoenen aanhad. Thomas, Karl en ik trokken dus alleen verder onder de felle zon richting Execution Rock. Tijdens de tocht klommen we vaak legergewijs over enkele afsluitingen. De laatste klim voor aankomst bij de top van de berg was uitputtend. Het was heet en we waren maar van enkele liters water voorzien, niet zo slim.
Onderweg moesten we ook een kleine waterloop over. Toen we ons aan de oversteek wilden wagen werden we opgeschrikt door een vettig geluid dat niemand van ons kon thuisbrengen (stadsmensen, tja). Er zat iets in het water en het leek zich naar ons te bewegen. Na enkele minuten twijfelen en steentjes werpen (als test), zijn we alledrie maar snel overgelopen. We waren allemaal erg blij dat we het gered hadden tot aan de andere kant. Na wat puffen kwamen we uiteindelijk boven aan de Execution Rock. We werden beloond met een enorm mooi uitzicht over Mlilwane en Swaziland. Nadat we genoeg uitgerust waren begonnen we aan de afdaling, terug naar het main camp. Rond 5u30 kwamen we aan en daarmee hadden we de trail redelijk snel afgelegd.

Eens terug in Sondzela namen we een douche en nadien schoven we bij aan de tafel, samen met de rest van de backpackers. We kregen een typisch afrikaans gerecht voorgeschoteld: meelpap, sla en braai (of alleszins gegrilled vlees). In de bar zaten we nog gezellig te praten met enkele mensen uit Texas, de Nederlanders en Thomas. Uiteindelijk kropen we redelijk vroeg in bed omdat we kapot waren van het hiken en ook om dat we morgen alweer een pak kilometers moeten afleggen. Op naar Santa Lucia!

Laat hier je commentaar achter

Jouw commentaar