Sani past ni

Sanilodge ligt vlakbij de Sani Pass. Dat is een bergpas in de zuidelijke drakensbergen. Enorm in trek bij 4×4 rijders en wandelaars. Heel het gebied van de drakensbergen en het achterliggende Lesotho is trouwens een paradijs voor wandelaars die van een stevige trektocht in de bergen houden. Maar ook ideaal voor mensen die wat willen genezen met gezonde berglucht en het gekwetter van zonnevogeltjes (kolibri’s zeg maar). We overnachten in een dorm en daarna in een tweepersoonskamertje.

De lodge organiseert zelf uitstapjes naar de Sanipass, een bushman-paintings trail en meerdaagse pony-tochten. Stel je bij deze activiteiten niet al te veel voor. De meeste dingen organiseer en doe je gewoon beter zelf.
Kathleen voelde zich vandaag al wat beter en ik kon haar gerust enkele uurtjes alleen laten om op mijn eentje aan te sluiten bij een groepje dat zich had ingeschreven voor de wandeltocht ‘In the footsteps of the bushmen’. De bushman in mijzelf kon dit moeilijk weerstaan en ik had nog altijd geen slang gezien en naar het schijnt krioelt het hier van die giftige beestjes. De gids was een vrolijke 50-er die veel wist over het leven van de bushmen. Een volkje dat leefde van jacht en pluk en uitzonderlijk bedreven was in het overleven in de natuur. Dankzij de gids weet ik nu bijvoorbeeld waar ik ondergrondse eetbare knollen kan vinden. Maar knollen interesseerden mij minder dan de rotsschilderingen op diverse plaatsen in de vallei. Ik herkende beesten en rituelen en leerde het onderscheid kennen tussen man en vrouw. Niet zo evident in een rudimentaire rotsschildering. Helaas geen enkele slang tegengekomen dus dan maar iets anders gedaan om de tocht nog wat avontuurlijker te maken.

De terugweg liep door een beekje. En dat beekje liep even verder naar beneden in een waterval van om en bij de 9 meter. De gids daagde iedereen uit om van de klif te springen en de bushman in mijzelf kon het niet laten van op dat aanbod in te gaan. Al lijkt er op het filmpje niets mis, ben ik blijkbaar toch niet zo gracieus in het water terechtgekomen want ik zou er nog vele dagen later rugpijn aan overhouden. Enkel wat verrokken spieren maar toch niet al te prettig gevoel. Maar het was de sprong wel waard :)

Terwijl de zon mijn kleren droogde en ik terugstapte naar de lodge, had Kathleen een aangenaam rustig namiddagje gespendeerd met 2 Belgen die we in de lodge hadden leren kennen. Eentje ervan was bioingenieur en wist dus heel wat te vertellen over de beesjes en de plantjes.

Laat hier je commentaar achter

Jouw commentaar