Van Swazi naar Zulu, van de bergen naar de kust

Uit de struisvogelveren.

Opgestaan met het prachtige uitzicht waar ons tentje staat in Sondzela backpackers in het natuurpark in de Ezulwini valley in hartje Swaziland. We hadden deze ochtend afgesproken met ons reisgezelschap Thomas uit Parijs. We kregen er nog het gezelschap bij van de eerste struisvogel die we in Afrika zagen. Die liep wat rond de kampvuurplek om de restjes van ons avondeten gisteren uit de potjies te pikken. Hij mocht meerijden met ons tot in Santa Lucia aan de Indische oceaan (Thomas dus. De struisvogel hebben we in Sondzela gelaten).

Op de grens van onbegrijpelijk.

De weg was lang en de grenscontroles onbegrijpelijk en nodeloos ingewikkeld. Ik doe een poging om de administratie te beschrijven.
Eerst parkeren we de auto waar er plaats is tussen de bottlestores en de bakkies (pickuptrucks). Dan aanschuiven voor een loketje zonder airco om een kruisverhoor te krijgen wat we allemaal leuk vonden aan Swaziland. De loketbediende vroeg ook nog onze swaziland-gatepass. Dat bleek een klein papiertje te zijn dat we moesten krijgen van de mevrouw die buiten het kantoor aan een tafeltje zat. Vlug gaan halen terwijl de man onze passports nakeek. Na het verhoor en de gatepass kregen we onze stempel en mochten we doorrijden naar… de tweede gate.
Onze auto neergezet tussen de andere autos vlak voor de gate. Blijkbaar moesten we wéér een gatepass hebben. Maar nu eentje van Zuid-Afrika. Het loket was vlak naast de gate en het enige dat ze doen is een papiertje afstempelen waar niets nuttigs op staat. Dat papiertje moet je dan laten zien aan de gatebediende. Thomas had bovendien ook nog wat problemen met zijn dure fotocamera. Een bediende begon er allerlei vragen over te stellen en eiste dat de camera gedeclareerd werd aan de douane. Bovendien werd nu ook onze koffer snel doorzocht (gelukkig bleven ze uit onze rugzakken). Na wat vijven en zessen kregen we toch nog clearance om door te rijden, Zuid-Afrika binnen.

Crocks on the beach.

Wat stretch-, tank- en eetstopjes later kwamen we rond 17u aan in BiB’s backpackers in Santa Lucia. Hier werden we opgevangen door Daryn, een ietwat verwaarloosde hippie die ons vriendelijk incheckte en rondleidde. Hij stelde gelijk ook voor om samen met hem en wat anderen naar het strand te rijden voor de zonsondergang. Wij besloten die afstand te voet af te leggen. We stapten richting beach toen het bakkie van Daryn ons inhaalde en we alsnog achterin sprongen. Ook al omdat het al avond begon te worden en er in het gebied in en rond het dorp dan nijlpaarden beginnen rond te lopen. We genoten van het machtige uitzicht over de kust en het St.-Lucia Estuary dat er vlak voor ligt. Het water van de kust is gevaarlijk door zijn enorme riptide stroming die je zo de zee insleurt. Het water in het estuary zit vol krokodillen en nijlpaarden. En die deden ook geen moeite om zich te verstoppen. We kwamen Daryn en zijn gezelschap tegen in de Ski Boat Club en keken samen met een pintje in de hand naar de crocks, de hippo’s en de sunset. Schoon schoon schoon!
Daryn gaf ons een lift terug in zijn bakkie en in de backpackers sloten we de dag af met biertje en pingpong.

Laat hier je commentaar achter

Jouw commentaar