Wij zijn verloofd!

Hoera voor ons! Hoera voor Zuid-Afrika! Hoera voor al de goeie dingen!

Het begon met een klapband waar we gelukkig zonder kleerscheuren en autokrassen vanaf kwamen. De reserveband bewees zijn dienst en een kwartiertje later stoften we verder over de bergpas.

Tot we even moesten stoppen om een tegenligger te laten passeren. Het stoppen was geen probleem, maar de auto weigerde terug te starten. Gelukkig bleken onze tegenliggers enorm sympathieke mensen. Ze sleepten ons helemaal de berg op zodat we daar plaats hadden om de auto te keren. Dan konden we verder de berg afbollen zonder gas te geven en onze remmen al te veel te forceren. Eenmaal terug op de asfaltweg werden we terug op sleeptouw genomen naar de boerderij van onze sympathieke helpers.

Alsof dat nog niet volstond kregen we een lekkere spaghetti met een wijntje voorgeschoteld en kregen we een lift terug naar Oudtshoorn. De auto zou op de boerderij blijven. In Oudtshoorn had Karlien dan een lift geregeld terug naar Plett, 2 uurtjes rijden.

François, onze reddende helper met zijn fantastisch gezin, liet ons dan ook nog eens weten dat hij de auto zelf wel kon herstellen. Zuid-Afrikanen zijn doorgaans enorm behulpzaam,  zoveel is zeker.

Het was een noodgedwongen korter avontuur als gepland maar het was wel weer eentje waar we een leuk verhaal aan overhouden.

150 bomen, 150 zakjes meststof, wat zakken potgrond, een graafmachine, vrijwilligers van een 5-tal organisaties en tot slot een 200-tal leerlingen. Aan volk en middelen geen gebrek!

De bomen dienen in de eerste plaats om het gebied te beautifyen. Het lijkt er wel een beetje op alsof de bomen het zicht op de vuile township moeten onttrekken aan de naastliggende straat. Maar tegelijk sensibiliseren ze de kinderen wel om wat meer op hun omgeving te letten en een boom planten blijkt voor sommigen echt wel een vrolijke belevenis.

Het vreselijk alarm in mijn nieuwe gsm maakt mij bruusk en onaangenaam wakker. Dat het alarm zo vreselijk klinkt en geen aangenaam vogeltjesgefluit is, komt omdat mijn nieuwe gsm van 18 euro het wat lastig heeft om mooie geluidjes te produceren. En de eerste vogeltjes die hier fluiten zijn die luidruchtige ibisdingen die duidelijk als inspiratie dienden voor het stemgeluid van Kevin, die vogel uit de animatiefilm “Up”. Maar ik wijk af en dat zou ik beter niet doen. Om 7u10 moet ik namelijk al fris klaarstaan aan de Taxibus halte op vijf minuutjes stappen vanaf het vrijwilligershuis. Vlug nog een kop oploskoffie, vriendelijk aangeboden op kosten van de organisatie, en dan met een snelle lesvoorbereiding naar de school.

7u30:

Het taxibusje heeft niet echt een vast uurrooster en geregeld sta ik dan ook minutenlang te wachten tussen de uitsluitend zwarte bevolking rond de taxirank. De dametjes rond mij, allemaal voorzien van een typische negerinnenpoep, kennen mij al en waarschuwen mij tijdig wanneer het busje toekomt dat mij naar de township zal brengen.  In de taxi denk ik nog wat na over spelletjes rond ‘rotatie, heffen en evenwicht’. Dat zijn de thema’s waarrond de lessen “life orientation” over gaan. Zowel voor de grade 8 (13 jaar)  als de grade 3 (8 jaar) probeer ik wat te verzinnen. Mijn verleden als scoutsleider komt hier goed van pas.

8u00:

Ik kom aan in The Crags Primary. De school waar ik 3 dagen in de week lesgeef. Ik begin de dag met Life Orientation voor grade 7. Life orientation is een samenraapsel van wat we in België kennen als lichamelijke opvoeding en moderne godsdienst/zedenleer. Ik geef enkel praktijk, lichamelijke opvoeding dus. De meisjes hebben moeite om een bal te vangen en de jongens sukkelen met touwtjespringen. Geen verrassing natuurlijk. Met wat moeite lukt het om bijna iedereen aan het springen en vangen te krijgen. Buiten twee jongens die duidelijk moeite hebben met elk greintje autoriteit en een meisje die ergens ver weg zit met haar gedachten. Ze droomt liefst zo ver mogelijk weg van wat er zich afspeelt bij haar thuis. Maar ik heb er het raden naar. Niemand is trots op alcoholisten als ouder, een gebrek aan verse kleren, geen geld voor lekker avondeten, huiselijk geweld of de vele andere problemen waar de kinderen zo vaak mee geconfronteerd worden.

10u00:

Lange speeltijd van 20 minuten. Voor mij de kans om een energiebar te snoepen en een blikje cola te openen. Op de speelplaats wordt aan sommige kinderen een middagmaal uitgedeeld. Elke dag is het pap met groenten en veel saus. Soms een stukje vlees ertussen, denk ik. De lekkere snacks smaken mij al wat minder. Veel tijd en zin om erover na te denken heb ik niet. Een groepje meisjes komt een liedje zingen dat ze waarschijnlijk in de kerk hebben geleerd en ze dansen trots met hun handjes in de lucht. ‘Hula hula halleluja, In the name of the looooord!’

10u20:

Ik ga samen met Kathleen en een half klasje van 8-jarige kindjes naar de computerklas. De computerklas is gesponsord door de staat en elke computer beschikt over enkele e-learning pakketten die de kinderen helpt om wiskunde, taal en perceptie aan te leren. Vandaag staat de tafel van twee op het programma. Alle kinderen loggen in met hun persoonlijk profiel waarin bijgehouden wordt hoe snel ze vorderen. De helft van de klas is zijn loginnummer vergeten en de klaslijsten zijn nergens te bespeuren. Organisatie is dikwijls zoek in de scholen. Na wat rondvragen lukt het iedereen om in te loggen en beginnen de computers de kinderen te ondervragen over de tafel van 2. Wij lopen langs de schermen en zien meteen hoe goed een kind het doet. Al snel blijkt dat de ene leerling de tafel helemaal meester is maar de andere sukkelt nog wat met ‘1×2=?’. Ik start even snel een andere reeks oefeningen op. 1+1=? … Maar zelf dat lijkt te moeilijk voor de arme jongen. Ondertussen zitten er andere leerlingen aan mijn mouw te trekken om naar de wc te gaan, prentjes in te kleuren, of te helpen met een oefening. En te bedenken dat we nu met twee voor een halve klas staan terwijl de lerares het normaal alleen moet doen met de hele klas.

11u00:

We sluiten alle computers af en gaan met onze groep leerlingen naar het klaslokaal. We vinden de andere helft van de leerlingen die luidruchtig aan het roepen zijn en wat in en uit het lokaal lopen. Van de lerares geen spoor. Die is waarschijnlijk wat koffie gaan drinken. Blijkbaar een slechte gewoonte van sommige leraars. Gelukkig zijn er ook bij die zich dag in dag uit 100% geven voor de leerlingen, desondanks alle problemen.

13u00:

De school zit erop voor vandaag. De meeste leerlingen gaan naar huis. Sommige blijven nog wat rondhangen op het schoolterrein of gaan met hun vriendjes spelen op de straat. Slechts enkelen denken eraan om huiswerk te gaan maken en van die enkelen zijn er dan nog bij die hun huiswerk moeten maken terwijl ze de was doen, op de nieuwe baby van hun tante letten en hun best moeten doen om het geschreeuw in de enige andere kamer van het huis te negeren.

14u00:

De Born In Africa kinderen krijgen nu nog extra les van Aletta. De ‘Arts & Crafts’ lerares die betaald wordt door Born In Africa. Tijdens de les leren ze hoe ze een kussen moeten naaien of maken ze een mooie kaart voor moederdag. Wij helpen wat met het uitdelen van het knutselgerief en geven complimentjes over de creatieve meesterwerkjes van de kinderen.

16uoo:

Volledig uitgeput komen we terug in het vrijwilligershuis. Er wacht ons nog een korte vergadering en er zouden nog een 20-tal foto’s moeten gelamineerd worden. Tijdens de vergadering krijgt iedereen de kans om zijn week te bespreken en problemen of oplossingen voor te leggen aan de andere vrijwilligers of de coördinatoren.

17u00:

De dag zit erop. Sommigen gaan een pint pakken terwijl ze hopen dat de dolfijnen van gisteren weer voor de kust rondzemmen. Anderen genieten in de tuin van een deugddoend zalig nietsdoen. Vanavond maken wij eten voor iedereen en daarna smijten we ons met een filmpje in de zetel.

22u00:

De laatste checkt of alle deuren goed op slot zijn en kruipt dan ook in zijn bed. Morgen weer een drukke dag die hopelijk weer wat voldoening geeft. Want daar doen we het uiteindelijk toch voor.

Lot: ex-bewoonster – West-Vlaamse psychologe – heeft vooral in Wittedrift en The Crags gewerkt – eind april weggegaan en trekt nu richting Botswana – vriendin van Wendy.

Wendy: ex-bewoonster – West-Vlaamse sociaal werkster – heeft ook vooral in Wittedrif en The Crags gewerkt – trekt samen met Lot naar Botswana.

Fien: ex-vrijwilligster – woonde niet in het Belgenhuis, wel bij Fred (Arijs) en Sonja – Brabantse kleuterleidster in opleiding – werkte in de crèche in The Crags – beëindigde net haar stage – vriendin van de fantastische Tom (die al onze laders vanuit België meebracht, dank u)

Griet: ex-vrijwilligster – woonde samen met Fien bij Fred en Sonja – Brabantse kleuterleidster in opleiding – werkte op dezelfde plek als Fien – stopte eind vorige week met haar stage.

Jorgi: huidige vrijwilligster – Antwerpse leerkracht – geeft vooral les op Plett Secondary maar houdt zich ook bezig met het Volens-project – zo goed als altijd vrolijk – kan niet lang in het Belgenhuis zitten – gaat ergens in juni weg en komt hopelijk in september terug.

Joke: huidige bewoonster – Kempense leerkracht – werkt in Harkerville en helpt Aletta vaak bij arts & crafts – kan vooral tijdens het weekend niet echt stilzitten en kent elke club in en rond Plett vanbinnen –  gaat ergens in juni weg.

Christina: toekomstige vrijwilligster – Duits meisje – studeert in Holland.

Drukdrukdruk
Toen we arriveerden op 23 april, werden we opgepikt door Belinda een coordinatrice bij BIA) en Jorgi. In ijltempo werden we rondgeleid in het Belgenhuis, maakten we kennis met de vrijwilligers en leerden we ook een pak andere mensen kennen zoals Karlien (vrijwilligster bij Sterreweg, blijft in het Orka-huis) en haar vriendinnen.

Tijdens het weekend bleven we eten bij Liesje (Vlaamse) en haar (Afrikaanse) man Jared. We maakten ook kennis met enkele vrienden van hen. Een dag later werden we uitgenodigd voor een braai bij Belinda, waarbij we alweer nieuwe mensen leerden kennen. Belinda woont op een prachtige locatie, net buiten Plett. Terwijl het eten klaargemaakt werd, genoten we van het uitzicht op de vallei en de ondergaande zon.

Hartseer
Op maandag deden we samen met 2 BIA-mentoren (Ferdi en Sarija) enkele huisbezoeken in een township, The Crags. We bezochten enkele Born In Africa kinderen in hun huis. Daarbij stelden we enkele vragen om een beeld te krijgen van de gezinssamenstelling, de gezondheid van de familie, de gewoonten (drankgebruik), vernieuwingen aan het huis enzovoort. Ik ben erg blij dat we meemochten op huisbezoek. ‘t was een ervaring om vrij rond te lopen in een township en neer te zitten in de huizen van enkele Crags-bewoners. Het was ook confronterend. Sommigen hebben een stenen huis, anderen wonen in een huis waarbij de muren aan elkaar getimmerde houten planken zijn. De vloerbekleding zijn gazetten, het dakje is overspannen met grijze vuilzakken, gaten worden gedicht met tape. Als het regent wordt iedereen gegarandeert nat.
Bij één van de eerste huisbezoeken hadden we een gesprek met een BIA-kind, een meisje van ongeveer 16 jaar. Ze had de baby van haar 19-jarige zus op de schoot. Een vader hadden ze niet meer, de moeder was werkloos en dronk. De ouma woonde ook bij hen in en had tubercoluse. De zus was hiv-patiënte en was enkele maanden geleden moeder geworden. Toch eens slikken.
Als we verderlopen zien we een man in zijn ‘voortuintje’ werken. Het vuil dat erin ligt gooit hij een halve meter verder, over zijn houten beschutting. Bizar.
We stappen tussen de huizen door en zien ook af en toe ezels en stieren op de grond liggen. Ze werden met een touw vastgemaakt aan de omheining. In de township lopen ook veel zwerfhonden rond. Hier in Afrika worden honden trouwens maar weinig in huis gehaald als gezelschapsdier, ze dienen eerder enkel als bewaking. In de townships hebben ze geen baasje en lopen ze verloren huizen en scholen binnen.
Sarija vertelt mij dat de miserie van deze township dezelfde is als die van eendert welke andere. Werkloosheid, drank- en drugsverslaving (dwelms), kindermisbruik, aids, tb, ongewenste zwangerschappen,… En honger zie je hier ook. Het was interessant om te zien waar onze BIA-kinderen wonen en hun thuissituatie met eigen ogen te zien. Eerlijk gezegd was ik ook wat blij toen we terug richting Plett reden. Even genoeg indrukken om te verwerken.

Shop eens op 2 uur een nieuwe garderobe bij elkaar
Tijdens het verlengd weekend (dinsdag was een feestdag), hadden Karl en ik ook de tijd genomen om wat kleren bij te kopen. Leve Mr. Price en de Pep Store. Ik vond niet meteen erg leuke spulletjes maar het is nogal onhandig om maar 1 ‘tenuetje’ te hebben. Toch maar wat dingen gekocht dus, ik moest maar even niet moeilijk doen. (zaterdag gaan we normaal gezien naar George om wat te winkelen, ik kijk er al naar uit!)

Einde eerste week Born in Africa
Woensdag, donderdag en vrijdag bezochten we de scholen Wittedrift, The Crags en Kranshoek. We maakten kennis met de leerkrachten waarmee we zouden samenwerken. In Kranshoek zagen we ook ons eigen petekindje, Keagen. Een enorm schattig ventje stapte ineens het lokaal binnen waar wij potentiële BIA-kindjes aan het selecteren waren met Isabelle. Keagen was overdonderd maar toch ook blij om zijn Belgische peetma en -pa te zien. Karl en ik gingen mee naar zijn klasje, waar hij fier zijn schriften gecijferdheid (wiskunde) en schrijven aan ons liet zien. Voor hij naar huis ging, zwaaide hij ons met zijn vriendjes uit. Binnenkort nemen we hem eens mee naar een speelgoed- en klerenwinkel. Tijdens het WK proberen we zijn ouders ook eens op te zoeken in Kranshoek.

Maar nu we bij BIA zijn, kunnen we rustig foto’s uploaden en blogpostjes schrijven.

Nuja rustig…
Morgenmiddag vertrekken we tot zondagavond op kamp met een hele hoop afrikaantjes. Ons het al baie vinnig Afrikaans moet praat!

Hopelijk hebben we maandag een lader die past op onze netbook en eentje die past op ons fototoestel. Dat zal al wat vlotter werken!

Om onze lezers wat gerust te stellen dat er veel meer foto’s en tekst op komst is, zet ik nu meteen al wat foto’s online. Je kan ze zoals gewoonlijk vinden onder het foto’s-tabje in het menu. Enjoy en tot snel!

En opnieuw alles gestolen! Zo gaat ons budget er wel snel door natuurlijk.
Maar daarover later meer.

We zijn ondertussen aangekomen in Plettenberg Bay en voelen ons al direct thuis in het vrijwilligershuis. Vanaf nu enkel nog goed nieuws! (ik ben wel al een beetje ziek, maar dat is allemaal niet zo erg hier)

Achja… De zon schijnt nog altijd even hard in Namibie.

En zo koop ik eindelijk eens wat nieuwe kleren ook.

De lader van onze laptop is ook gestolen dus blogpost schrijven gaat even wat lastiger omdat het altijd vanuit een internetcafe moet gebeuren. Maar dat wordt wel ingehaald.

Zoals in bijna elke backpackers vonden we ook hier een pooltafel en een paar hollanders om tegen te winnen. Een braai en kampvuurtje ’s avonds duwden de klok richting slapetijd. Onze tent blijft altijd dicht zodat we bij het slapengaan geen schrik moeten hebben van schorpioenen, spinnen, slangen en (malaria)muggen.

Aangezien we onze tent hadden opgezet vlakbij het natuurgebied van de Cederbergen, konden we het moeilijk laten om daar eens een stevige wandeling te maken. We waren allebei weer fit en gezond genoeg en konden wat sport gebruiken. We reden over smalle bergpassen en soor groene valleien naar de Wolfberg Cracks. Dit zijn smalle kloven waartussen je de top van een hoogplateau kan bereiken. Je kan kiezen tussen de makkelijke route of de avontuurlijke route. Wij kozen uiteraard voor die laatste. En de route had zijn naam niet gestolen. Het vergde veel lenigheid en wat durf om de juiste weg te vinden tussen alle natuurlijke hindernissen in de lange en diepe kloof. Alleen kom je er niet door. Op sommige plaatsen moet je samenwerken om over een grote steen te geraken of je te wringen tussen een smalle, donkere doorgang. Het doet wat denken aan speleologie, maar dan met een streepje zonlicht recht boven u.

Na enkele uren klimmen en wroeten gaf het bereiken van de uitgang van de kloof echt wel voldoening. We keerden terug langs de brede en makkelijke kloof en bereikten uiteindelijk redelijk uitgeput onze auto. De terugweg over de bergpassen en de valleien werd er door de inval van de avondzon enkel magnifieker op. We moesten enkele keren uit de auto stappen om ten volle te kunnen genieten van het fantastisch uitzicht en het lichtspel van de ondergaande zon.