Thuis in Plett

Het Belgenhuis
BelgenhuisWe zijn al bijna 3 weken aan het werk bij Born In Africa. Sinds 23 april is het Belgenhuis in Plettenberg een beetje onze thuis geworden. Even het huis en zijn bewoners voorstellen:

Lot: ex-bewoonster – West-Vlaamse psychologe – heeft vooral in Wittedrift en The Crags gewerkt – eind april weggegaan en trekt nu richting Botswana – vriendin van Wendy.

Wendy: ex-bewoonster – West-Vlaamse sociaal werkster – heeft ook vooral in Wittedrif en The Crags gewerkt – trekt samen met Lot naar Botswana.

Fien: ex-vrijwilligster – woonde niet in het Belgenhuis, wel bij Fred (Arijs) en Sonja – Brabantse kleuterleidster in opleiding – werkte in de crèche in The Crags – beëindigde net haar stage – vriendin van de fantastische Tom (die al onze laders vanuit België meebracht, dank u)

Griet: ex-vrijwilligster – woonde samen met Fien bij Fred en Sonja – Brabantse kleuterleidster in opleiding – werkte op dezelfde plek als Fien – stopte eind vorige week met haar stage.

Jorgi: huidige vrijwilligster – Antwerpse leerkracht – geeft vooral les op Plett Secondary maar houdt zich ook bezig met het Volens-project – zo goed als altijd vrolijk – kan niet lang in het Belgenhuis zitten – gaat ergens in juni weg en komt hopelijk in september terug.

Joke: huidige bewoonster – Kempense leerkracht – werkt in Harkerville en helpt Aletta vaak bij arts & crafts – kan vooral tijdens het weekend niet echt stilzitten en kent elke club in en rond Plett vanbinnen –  gaat ergens in juni weg.

Christina: toekomstige vrijwilligster – Duits meisje – studeert in Holland.

Drukdrukdruk
Toen we arriveerden op 23 april, werden we opgepikt door Belinda een coordinatrice bij BIA) en Jorgi. In ijltempo werden we rondgeleid in het Belgenhuis, maakten we kennis met de vrijwilligers en leerden we ook een pak andere mensen kennen zoals Karlien (vrijwilligster bij Sterreweg, blijft in het Orka-huis) en haar vriendinnen.

Tijdens het weekend bleven we eten bij Liesje (Vlaamse) en haar (Afrikaanse) man Jared. We maakten ook kennis met enkele vrienden van hen. Een dag later werden we uitgenodigd voor een braai bij Belinda, waarbij we alweer nieuwe mensen leerden kennen. Belinda woont op een prachtige locatie, net buiten Plett. Terwijl het eten klaargemaakt werd, genoten we van het uitzicht op de vallei en de ondergaande zon.

Hartseer
The CragsOp maandag deden we samen met 2 BIA-mentoren (Ferdi en Sarija) enkele huisbezoeken in een township, The Crags. We bezochten enkele Born In Africa kinderen in hun huis. Daarbij stelden we enkele vragen om een beeld te krijgen van de gezinssamenstelling, de gezondheid van de familie, de gewoonten (drankgebruik), vernieuwingen aan het huis enzovoort. Ik ben erg blij dat we meemochten op huisbezoek. ‘t was een ervaring om vrij rond te lopen in een township en neer te zitten in de huizen van enkele Crags-bewoners. Het was ook confronterend. Sommigen hebben een stenen huis, anderen wonen in een huis waarbij de muren aan elkaar getimmerde houten planken zijn. De vloerbekleding zijn gazetten, het dakje is overspannen met grijze vuilzakken, gaten worden gedicht met tape. Als het regent wordt iedereen gegarandeert nat.
Bij één van de eerste huisbezoeken hadden we een gesprek met een BIA-kind, een meisje van ongeveer 16 jaar. Ze had de baby van haar 19-jarige zus op de schoot. Een vader hadden ze niet meer, de moeder was werkloos en dronk. De ouma woonde ook bij hen in en had tubercoluse. De zus was hiv-patiënte en was enkele maanden geleden moeder geworden. Toch eens slikken.
Als we verderlopen zien we een man in zijn ‘voortuintje’ werken. Het vuil dat erin ligt gooit hij een halve meter verder, over zijn houten beschutting. Bizar.
We stappen tussen de huizen door en zien ook af en toe ezels en stieren op de grond liggen. Ze werden met een touw vastgemaakt aan de omheining. In de township lopen ook veel zwerfhonden rond. Hier in Afrika worden honden trouwens maar weinig in huis gehaald als gezelschapsdier, ze dienen eerder enkel als bewaking. In de townships hebben ze geen baasje en lopen ze verloren huizen en scholen binnen.
The CragsSarija vertelt mij dat de miserie van deze township dezelfde is als die van eendert welke andere. Werkloosheid, drank- en drugsverslaving (dwelms), kindermisbruik, aids, tb, ongewenste zwangerschappen,… En honger zie je hier ook. Het was interessant om te zien waar onze BIA-kinderen wonen en hun thuissituatie met eigen ogen te zien. Eerlijk gezegd was ik ook wat blij toen we terug richting Plett reden. Even genoeg indrukken om te verwerken.

Shop eens op 2 uur een nieuwe garderobe bij elkaar
Tijdens het verlengd weekend (dinsdag was een feestdag), hadden Karl en ik ook de tijd genomen om wat kleren bij te kopen. Leve Mr. Price en de Pep Store. Ik vond niet meteen erg leuke spulletjes maar het is nogal onhandig om maar 1 ‘tenuetje’ te hebben. Toch maar wat dingen gekocht dus, ik moest maar even niet moeilijk doen. (zaterdag gaan we normaal gezien naar George om wat te winkelen, ik kijk er al naar uit!)

Einde eerste week Born in Africa
Woensdag, donderdag en vrijdag bezochten we de scholen Wittedrift, The Crags en Kranshoek. We maakten kennis met de leerkrachten waarmee we zouden samenwerken. In Kranshoek zagen we ook ons eigen petekindje, Keagen. Een enorm schattig ventje stapte ineens het lokaal binnen waar wij potentiële BIA-kindjes aan het selecteren waren met Isabelle. Keagen was overdonderd maar toch ook blij om zijn Belgische peetma en -pa te zien. Karl en ik gingen mee naar zijn klasje, waar hij fier zijn schriften gecijferdheid (wiskunde) en schrijven aan ons liet zien. Voor hij naar huis ging, zwaaide hij ons met zijn vriendjes uit. Binnenkort nemen we hem eens mee naar een speelgoed- en klerenwinkel. Tijdens het WK proberen we zijn ouders ook eens op te zoeken in Kranshoek.

Wij willen foto’s en blogposts!

Wij ook!

Maar nu we bij BIA zijn, kunnen we rustig foto’s uploaden en blogpostjes schrijven.

Nuja rustig…
Morgenmiddag vertrekken we tot zondagavond op kamp met een hele hoop afrikaantjes. Ons het al baie vinnig Afrikaans moet praat!

Hopelijk hebben we maandag een lader die past op onze netbook en eentje die past op ons fototoestel. Dat zal al wat vlotter werken!

Om onze lezers wat gerust te stellen dat er veel meer foto’s en tekst op komst is, zet ik nu meteen al wat foto’s online. Je kan ze zoals gewoonlijk vinden onder het foto’s-tabje in het menu. Enjoy en tot snel!

Zuid-Afrika is duur!

Allemaal nieuwe spulletjes gekocht!

En opnieuw alles gestolen! Zo gaat ons budget er wel snel door natuurlijk.
Maar daarover later meer.

We zijn ondertussen aangekomen in Plettenberg Bay en voelen ons al direct thuis in het vrijwilligershuis. Vanaf nu enkel nog goed nieuws! (ik ben wel al een beetje ziek, maar dat is allemaal niet zo erg hier)

Onvrijwillige liefdadigheid

Een mens gaat dan al eens een half uurtje naar een tourist info en een pintje drinken en dan is de achterruit van onze auto stukgeslagen en beide rugzakken gestolen. Hopelijk heeft een klein krullebolkindje iets aan onze zonnelader, al onze kleren en kan hij de nummers in mijn gsm vanbuiten leren.

Achja… De zon schijnt nog altijd even hard in Namibie.

En zo koop ik eindelijk eens wat nieuwe kleren ook.

De lader van onze laptop is ook gestolen dus blogpost schrijven gaat even wat lastiger omdat het altijd vanuit een internetcafe moet gebeuren. Maar dat wordt wel ingehaald.

Citrusdal – op het gemakske richting Namibie.

We waren Kaapstad ontvlucht en van nu af aan werden de wegen steeds desolater en de temperaturen warmer. We reden duidelijk weer richting het noorden, hier betekent dat (nog) warmer weer. Van Kaapstad naar Namibie is het 8 uur ( 679 km ) rijden en aangezien we tijd genoeg hadden, stopten we onderweg in een backpackers tussen Citrusdal en Clanwilliam.

Zoals in bijna elke backpackers vonden we ook hier een pooltafel en een paar hollanders om tegen te winnen. Een braai en kampvuurtje ‘s avonds duwden de klok richting slapetijd. Onze tent blijft altijd dicht zodat we bij het slapengaan geen schrik moeten hebben van schorpioenen, spinnen, slangen en (malaria)muggen.

Aangezien we onze tent hadden opgezet vlakbij het natuurgebied van de Cederbergen, konden we het moeilijk laten om daar eens een stevige wandeling te maken. We waren allebei weer fit en gezond genoeg en konden wat sport gebruiken. We reden over smalle bergpassen en soor groene valleien naar de Wolfberg Cracks. Dit zijn smalle kloven waartussen je de top van een hoogplateau kan bereiken. Je kan kiezen tussen de makkelijke route of de avontuurlijke route. Wij kozen uiteraard voor die laatste. En de route had zijn naam niet gestolen. Het vergde veel lenigheid en wat durf om de juiste weg te vinden tussen alle natuurlijke hindernissen in de lange en diepe kloof. Alleen kom je er niet door. Op sommige plaatsen moet je samenwerken om over een grote steen te geraken of je te wringen tussen een smalle, donkere doorgang. Het doet wat denken aan speleologie, maar dan met een streepje zonlicht recht boven u.

Na enkele uren klimmen en wroeten gaf het bereiken van de uitgang van de kloof echt wel voldoening. We keerden terug langs de brede en makkelijke kloof en bereikten uiteindelijk redelijk uitgeput onze auto. De terugweg over de bergpassen en de valleien werd er door de inval van de avondzon enkel magnifieker op. We moesten enkele keren uit de auto stappen om ten volle te kunnen genieten van het fantastisch uitzicht en het lichtspel van de ondergaande zon.

Slangenbeet!

Gebeten door een pofadder. Nu in het ziekenhuis. Snelle blogpost dus.

Meer info vind je door hier te klikken!

Kessel – noordelijke drakensbergen via Pretoria naar Kaapstad.

Alhoewel we weinig konden hiken door onze gezondheid, probeerden we toch zoveel mogelijk te zien van de machtige drakensbergen. Overmorgen moeten we ons vliegtuig naar kaapstad halen maar ondertussen gingen we nog een tussenstap maken in Kessel. Een pitoresk dorpje in de noordelijke drakensbergen. Niet zover van de Tugela-falls. De 2de grootste waterval ter wereld, in trappen.

We verbleven in een gezellige jeugdherberg waar we gerust nog wat langer hadden willen blijven. Ware het niet dat we er wat laat waren toegekomen dankzij een platte band onderweg. Mijn allereerste platte band ooit was zeer snel vervangen door een tijdelijk band waar we maar 80km/u mee mochten rijden. Dat vertraagde onze planning natuurlijk aanzienlijk.

Na de nacht in Kessel zijn we onmiddelijk richting Pretoria gereden om onze auto nog op tijd binnen te kunnen brengen. Het bleek wijselijk om zo snel te vertrekken uit Kessel. De weg naar Pretoria ging traag door de reserveband en de vele wegenwerken en files rond Johannesburg en Pretoria.

De kaap van de goede hoop.

In Pretoria verbleven we nog een nacht in dezelfde jeugdherberg als toen we hier de eerste keer waren. Het voelde een beetje als naar huis gaan. Of toch tenminste beseffen dat het eerste deel van de reis er al opzat. Niet zo’n fijn gevoel. Maar het goede nieuws was dat we nog heel Namibie en de northern cape konden doorcruisen en dat Kathleen ondertussen volledig genezen is. De zin in avontuur is dus groot!

De vlucht naar kaapstad verliep vlekkeloos en er is ons zelf geen enkele keer om ons paspoort gevraagd. Het was dan ook wel maar een binnenlandse vlucht van zo’n twee en half uurtje vliegen. Vanuit de 737 van British Airways kregen we een mooi zicht over de tafelberg en de omgeving van kaapstad.

Sani past ni

Sanilodge ligt vlakbij de Sani Pass. Dat is een bergpas in de zuidelijke drakensbergen. Enorm in trek bij 4×4 rijders en wandelaars. Heel het gebied van de drakensbergen en het achterliggende Lesotho is trouwens een paradijs voor wandelaars die van een stevige trektocht in de bergen houden. Maar ook ideaal voor mensen die wat willen genezen met gezonde berglucht en het gekwetter van zonnevogeltjes (kolibri’s zeg maar). We overnachten in een dorm en daarna in een tweepersoonskamertje.

De lodge organiseert zelf uitstapjes naar de Sanipass, een bushman-paintings trail en meerdaagse pony-tochten. Stel je bij deze activiteiten niet al te veel voor. De meeste dingen organiseer en doe je gewoon beter zelf.
Kathleen voelde zich vandaag al wat beter en ik kon haar gerust enkele uurtjes alleen laten om op mijn eentje aan te sluiten bij een groepje dat zich had ingeschreven voor de wandeltocht ‘In the footsteps of the bushmen’. De bushman in mijzelf kon dit moeilijk weerstaan en ik had nog altijd geen slang gezien en naar het schijnt krioelt het hier van die giftige beestjes. De gids was een vrolijke 50-er die veel wist over het leven van de bushmen. Een volkje dat leefde van jacht en pluk en uitzonderlijk bedreven was in het overleven in de natuur. Dankzij de gids weet ik nu bijvoorbeeld waar ik ondergrondse eetbare knollen kan vinden. Maar knollen interesseerden mij minder dan de rotsschilderingen op diverse plaatsen in de vallei. Ik herkende beesten en rituelen en leerde het onderscheid kennen tussen man en vrouw. Niet zo evident in een rudimentaire rotsschildering. Helaas geen enkele slang tegengekomen dus dan maar iets anders gedaan om de tocht nog wat avontuurlijker te maken.

De terugweg liep door een beekje. En dat beekje liep even verder naar beneden in een waterval van om en bij de 9 meter. De gids daagde iedereen uit om van de klif te springen en de bushman in mijzelf kon het niet laten van op dat aanbod in te gaan. Al lijkt er op het filmpje niets mis, ben ik blijkbaar toch niet zo gracieus in het water terechtgekomen want ik zou er nog vele dagen later rugpijn aan overhouden. Enkel wat verrokken spieren maar toch niet al te prettig gevoel. Maar het was de sprong wel waard :)

Terwijl de zon mijn kleren droogde en ik terugstapte naar de lodge, had Kathleen een aangenaam rustig namiddagje gespendeerd met 2 Belgen die we in de lodge hadden leren kennen. Eentje ervan was bioingenieur en wist dus heel wat te vertellen over de beesjes en de plantjes.

Pietermaritzburg – even bekomen

Op naar Pietermaritzburg!

Gisteren (22/03/10) besloten we wijselijk om niet in het ziekenhuis in Umtata te blijven en door te rijden naar het veel modernere Pietermaritzburg. We vonden een zeer gezellige kamer bij André in Prince Alfred Street Backpackers. André is een al wat oudere man die nu aan het bekomen is van zijn jarenlang rondreizen. Hij kan werkelijk uren en waarschijnlijk dagen vertellen over hoe fantastisch Mozambique, Ijsland of een ander eind van de wereld wel is.

Op rozen.

Maar hij raadde ons ook een victoriaans restaurantje / prulariawinkel / rozentuin aan om tot rust te komen en te genieten van een lekkere lichte maaltijd. The Rosehurst heette het plekje en naast een nogal pinky inrichting, was er ook een kleine bibliotheek waar duidelijk wat waardevolle oude werken stonden. Aan charme geen gebrek.

Op tgemakske.

Aangezien Kathleen wat immobiel was en ik stiekem ook wel wat deugd had van wat rust, zijn we het voorttrekkersmuseum gaan bezichtigen. Je mocht er geen foto’s trekken om onduidelijke redenen. Zo hard de moeite is het museum namelijk niet. Je leert er wat over de gewoontes van de Zulu’s en de verschillende wereldgodsdiensten in Zuid-Afrika. Ik kan mij betere manieren voorstellen om die zaken te leren.

Op consultatie.

Gelukkig waren er wel deftige dokters in het privé-ziekenhuis in Pietermaritzburg. Het goede nieuws was dat Kathleen haar knie niet aan het infecteren was. Het wat mindere nieuws was dat ze last kreeg van een gezwollen klier onder het rechteroor. Niet toevallig vlakbij een muggenbeet. De dader van de beet zal waarschijnlijk wat vieze bacteriën hebben overgedragen. In die mate zelf dat Kathleen er enkele dagen koorts van kreeg. En daarbij kwam nog eens een buikgriep-achtig ding bij ook. Reden genoeg dus om even te recuperenen.

Klimop

Op een waanzinnig interessante radioshow kwamen we heel wat Afrikaanse synoniemen voor een boomknuffelaar te weten waaronder stamvleier en boombeerkie. Volledig in de ban van de boom zijn we in Pietermaritzburg naar de botanical gardens geweest. Elke vierkante meter staat hier wel een andere boom of plant en het is zeer rustgevend om door de tuinen te slenteren. Gepensioneerden krijgen hier korting op de inkom en ik kan mij wel voorstellen dat het lopen tussen oeroude bomen je wel wat jonger doet voelen.

Hakuna Umtata

Pothole in the wall.

p1030001-mediumUmtata of Mthata of waarschijnlijk nog 20 andere schrijfwijzen, is de stad vlakbij de geboorteplaats van ene zekere Mandela Nelson. Lijkt hier wel een bekend persoon te zijn want ze hebben er genoeg musea voor opgericht. Maar dat is niet de reden waarom we het desolate coffee bay verlieten. De jeugdherberg in Coffee bay mag dan wel prachtig gelegen langs de wild coast in het putteke niets, je wordt er voortdurend aangesproken met de vraag of je mushrooms of andere exotische middeltjes wenst. De kinderen beginnen ‘spontaan’ het volkslied te zingen om je tijdens hun laatste zin al achter geld te vragen. Ze willen je zelf met plezier begeleiden naar de ‘Hole in the wall’. Dat is een gat in een rots waar je naar het schijnt de zee enorm luid kan horen. Die rots ligt op 6 km van de jeugdherberg. Maar aangezien we naar hier gekomen zijn om wat te recupereren van de wonde aan Kathleen haar knie, doen we het vandaag wat rustig aan. Om zeker te zijn dat de wonde goed geneest willen we graag een dokter zien. De dichtsbijzijnde normale dokter (kruidendokters, sangoma’s en andere spirituele mambo jambo vermijden we liever als het om onze eigen gezondheid gaat) zit in Umtata. Dat wil zeggen dat we heel het pothole-wegje naar Coffeebay terug zigzaggend mogen trotseren. Wederom miraculeus zonder ongeval of platte band.

The more rain, the more rainbows.

p1020993-mediumAangekomen in Umtata was het even zoeken naar het hospitaal of toch tenminste naar de juiste ingang ervan. Toen we moesten aanschuiven voor een registratiebriefje viel ons op dat het ziekenhuis er doorgaans slecht aan toe was en er ook niet zo heel proper uitzag. We besloten dat het beter zou zijn om de achtergestelde wildcoast en het arme binnenland achter ons te laten en door te reizen naar de grote stad Pietermaritzburg. Deze lag nog 5 uurtjes rijden van ons en we gingen er dus niet voor zonsondergang aankomen. Volgens de gps en de kaart lagen er nog wel wat dorpjes op de weg en we gingen dus wel zien waar we terechtkwamen. Onderweg nog een flinkse plensbui, enorme windstoten en een zeer stralende regenboog ontmoet. De avond viel over het glooiende idylische landschap en de horizon van het drakensbergen-massief. De kronkelweg werd een beetje te gevaarlijk om vlot over te rijden. Bovendien waren we allebei nogal moe van het rijden en verlangenden we naar wat nachtrust. De warme dagen en het continu aandachtig zijn op de weg, de mensen en de natuur, werken op ons gestel.

p1030023-mediumWe besloten te overnachten in King George Country Hotel. Maar wat grindwegjes later bleek dat volzet of in grote-kuis-fase te zijn. Ze verwezen ons door naar het Ambel hotel een beetje verder op de grote baan. Hier liet de nachtwacht ons binnen in een ruime kamer met frigo, tv en microgolf. Dat mag ook wel voor 670 Rand (zo’n €67), veel geld hier in Z-Afrika. We vielen in slaap bij het intrigerende ‘Make me a supermodel’.