Samen onderweg

Grave mangrove man!

Daryn dat kleine café aan de haven.

Daryn had zich ondertussen al ruimschoots bewezen als uitstekende gids en dus stelden we hem nog wat verder op de proef. We gingen met hem op morning walk. Lijkt banaal maar dat is het niet. Daryn houdt namelijk al eens van een pintje, een amarula nog een pintje en dan nog een 20-tal. En dat heel de dag door. Maar het maakt hem er absoluut niet minder bekwaam of gepassioneerd door. De man spreekt Zulu, beetje Xhosa en weet werkelijk alles over de beestjes en natuur in St.-Lucia. Enkel over de 250 verschillende soorten gras weet hij niet alles. Enkel dewelke je kan oproken. Maar de 536 vogelsoorten en 114 vissoorten kent hij allemaal bij naam. Hij vult die kennis aan met verhalen uit de zulu-cultuur en verhalen over die ene keer dat hij echt veel gedronken had. Nu ik erover denk… Al zijn verhalen beginnen zo. Maar nogmaals, Daryn is echt een enorm goede gastheer en verwent zijn gasten met gratis weetjes, gamedrives en grappige verhalen. Maar ik ging dus schrijven over de morning walk in plaats van reclame te maken voor de BiB’s backpackers.

Uit de voeten.

We vertrokken aan het Crocodile center. Ik had al verteld dat Santa-Lucia vol zat met krokodillen en ander gevaarlijk wild. Het is zelf een big 5 reserve, wat wil zeggen dat er leeuwen, neushoorns, luipaarden, olifanten en buffels zitten. Daryn gaf ons dan ook de deskundige uitleg dat eenmaal we de omheining over waren, we ons aan enkele regels moesten houden. Als we aangevallen worden, klim dan in een boom (tenzij bij een leeuw of luipaard, dan hebt ge sowieso in het pateeke gebeten en de beestjes in u) of ga op de grond liggen, verstopt tussen het hoge gras. Daryn lokt de beesten wel weg en ‘will play with them’. Hij hoopte natuurlijk, net als ons, dat het niet zover zou komen. Bewoners van St.-Lucia zijn het gevaar wel al gewend, er zijn niet minder dan 17 luipaarden gesignaleerd in de omgeving van het dorp. Binnen de omheining van het reservaat (waar luipaarden hun poten aan vegen en er gewoon over springen via de bomen) zitten er nog veel meer. En hippo’s worden regelmatig eens in het zwembad in iemand zijn achtertuin gevonden. Het zal je maar overkomen.

Weetjes over beestjes.

Helaas of gelukkig zagen we geen groot wild buiten impala’s en soortgenoten dan. Maar de morning walk was daarom niet minder interessant. We liepen door de zompige mangroven tot onze enkels in de modder. Leerden over de flashy oranje krabben en de slakken met een aangeboren eb-vloed gevoel. We zagen lepelaars en crocks zwommen wat verder in het meer. En we leerden ook dat zulu’s de geest van hun overledenen vervoeren van de plaats van het overlijden naar de hut van de voorvaders in een stok. Niet verschieten als je dus een zulu met een stok op de bus ziet zitten, het kan familie zijn.

Hiep hiep hippo!

Na de morningwalk nog wat langs het strand en in de jeugdherberg gekuierd. En ‘s avonds op onze dagelijkse hippo-hunting trip! Deze keer wèl met succes! Er liep een hippo in de koplampen en verdook zich na enkele seconden terug in de bush om nog heel de nacht verder te grazen. En als je een baby hoort wenen in de bush, geen paniek, het is maar een bushbaby. Een klein schattig aapje dat niet zoveel voorkomt en zo heet omdat zijn geluid klinkt alsof er een baby huilt. Beetje eng als je ‘snachts in je tent ligt.

Rainy St Lucia

Gisteren zagen we de eerste regen in Afrika. Na de braai begon het wat te druppelen. We kropen nat de tent in en de stortregen hield ons die nacht wat uit onze slaap.

Omdat het vandaag ook een wat grijze, regenachtige dag was, besloten we om er een relax en ‘administratief’ dagje van te maken. Wat schrijven voor de blog dus maar ook wat mails checken, rekeningen nakijken en lezen (ik ben net begonnen aan “In Disgrace” van Coetzee).

Wanneer ik ‘s middags wat geld wil afhalen aan de ATM van De Standard Bank, wordt mijn bankkaart zomaar ingeslikt door de rotautomaat. Erg stom maar wat telefoontjes later is mijn kaart al geblokkeerd en is er geregeld dat er een nieuwe kaart komt overgevlogen in maart.
Gelukkig hebben we ook enkele betaalkaarten op zak dus we moeten niet direct vrezen dat we geen geld kunnen afhalen. Om dat te vieren (en omdat een mens het braaien wel eens beu wordt) geven we meteen wat geld uit aan een uitgebreide vismaaltijd in een restaurantje. Karl krijgt een vrij blubberige calamaressteak op zijn bord en ik krijg een zeevruchtenwrap voorgeschoteld.

In de namiddag en ‘s avonds zaten we bij Wietske en Douwe. Na enkele spelletjes pool werd het weer braaitijd en nadien ging ik samen met de hollanders, enkele duitse meisjes en Daryn naar een cafeetje. Karl bleef in de tent omdat het middageten hem niet goed beviel. In het café stelde Daryn een klein drankspel voor waarbij je vertrouwen in je backpackervrienden op de proef werd gesteld. Je nam een shotje in je mond, legde je tong naar achter (zodat de alcohol dus verzameld werd vooraan in de mond) en nadien stak één van uw reisgenoten de drank in brand met een bricet. De vlam die uit ieders mond kwam was best mooi om zien. Nickelson (Daryn’s Jack Russell) vergezelde ons terug van het café naar de backpackers.

Happy hippo hunting

Met Buffels tussen de buffels.

Bib’s backpackers organiseerde vandaag een gamedrive + snorkelen + braai uitstap richting Cape Vidal. Een tiental euro’s per persoon voor al dat lekkers én unlimited free beers or wine! Genoeg argumenten om in het bakkie (=laadbak) te springen en mee te gaan met de rest van de hostelgasten. Onderweg naar het strand van Cape Vidal een troepje buffels begroet en the usual hippo’s. Op het strand waren de aapjes zo vriendelijk om alle vuiligheid uit het zand te plukken. Tot nu toe nog geen echt agressieve apen tegengekomen dus ik blijf ze voorlopig nog leuk vinden.

Toe ga mee naar snorkelland.

Voor mij was het de eerste keer dat ik zwemvliezen aantrok en het blijkt verdomd lastig om met die flippers overeind te blijven staan. Laat staan te waggelen naar het water. Het snorkelen zelf was maar matig omdat ik het niet aandurfde van ver de zee in te zwemmen. De stroming is hier namelijk gevaarlijk sterk en het is onmogelijk om op dezelfde plaats te blijven staan of zwemmen.

Braai een keer in het rond.

Boerewors is de kruidige variant van onze belgische boerenworst. Samen met een broodje en een hardgekookt eitje een lekkernij waar de aapjes gapend naar keken. Aan tafel werden we nog wat gestoken door beestjes en kwamen we te weten dat de 4 hollandse meisjes tegenover ons in Pretoria gewapend overvallen werden in hun verblijf en vastgebonden werden terwijl de niet al te snuggere overvallers de helft van hun waardevolle dingen vergaten.

Hippohighway.

Met wat omwegen keerden we terug richting jeugdherberg maar niet zonder eerst een wandeling langs een meer te maken. Niets bijzonders lijkt het, ware het niet dat het meer krioelde van krokodillen en hippo’s. Spannend en vooral ook leerrijk en geestig. Een beetje verder nog een eenzame witte neushoorn gespot, weer wat buffels en uiteraard massa’s zebra’s en een verscheidenheid aan antillopen.

Zuludancing.

Tijdens het avondeten werden we verrast door een groepje meisjes die kwamen dansen. Het bleken weesjes te zijn uit een nabijgelegen weeshuis die hier elke week kwamen dansen. Onze eerste echte kennismaking met wat zulucultuur. Beetje vreemd en ongemakkelijk maar wel eerlijk (niet enorm fake toeristisch) en leuk.

Mlilwane

Swaziland is erg verschillend van het Zuid-Afrika dat we tot nu toe bezocht hebben. Gisteren reden we het land binnen en volgden we een geasfalteerde weg die als een hoofdader heel Swaziland doorkruist. De mensen die we op onze weg tegenkomen zijn erg vriendelijk. Alle tanden die ze hebben lachen ze bloot. Iedereen lijkt erg behulpzaam en oprecht.
De omgeving is onbeschrijflijk. Alles ziet er erg vruchtbaar en groen uit. Terwijl we door het glooiend landschap rijden, zien we ook veel armoede. Verkrotte rondavels (niet de mooie hutjes vanuit het Krugerpark maar echte krotten), vuil dat rondslingert tussen de verschillende hutten, verloederde winkels, gescheurde kleren enzovoort. Het lijkt alsof Swaziland pakken armer is dan Zuid-Afrika. Het valt op dat er veel kinderen en jongeren op straat lopen. Ik zie weinig oudere of bejaarde mensen. Dat is waarschijnlijk te wijten aan het enorme aidsprobleem waarmee het land kampt. (Swaziland kent nog alijd het grootste percentage aidsgevallen ter wereld) Mensen worden wel bewust gemaakt, zo loopt er een campagne die aanspoort om je op aids te laten testen (What’s your status?). Daarnaast worden er ook oa aan de grenspost gratis condooms verdeeld. Da’s een vooruitgang, denk ik.
Het is een vreemd, beetje genant gevoel om door een land te rijden dat enerzijds een ongelooflijke natuurlijke rijkdom bezit en anderzijds ongelooflijke armoede kent.

Even verder over onze trip: deze ochtend vroeg wakker geworden van een groepje luidruchtige indiërs die in het hostel logeerden. Dan maar meteen ook vroeg uit bed gerold, rugzakken gepakt en naar Swazi Trails gestapt om ons te bevragen voor een dagje raften. Dat bleek al snel vrij duur te zijn (=850 Rand). Omdat het geen noodzaak was om een hele dag te raften en omdat zowel Thomas als wij het een te dure activiteit vonden, zijn we doorgereden naar Mlilwane Wildlife Sanctuary.

We werden enthousiast ontvangen in het wildpark. Aan de receptie maakten we ook kennis met Caroline, een Canadees meisje dat op zoek was naar een lift tot in het natuurreservaat. Na betaling van de inkom werd het dus een gezellige boel in onze kleine Kia: Thomas, Caroline, Karl en ik reden richting het main camp. Tijdens de rit leerden we elkaar wat beter kennen. Caroline vertelde dat ze in Quebec woonde en ze nu enkele maanden alleen rondtrok. Ze had Tanzania al bezocht en na Zuid-Afrika vloog ze door naar Maleisië. Nadien zou ze nog liftend door Canada naar huis trekken. Tijdens haar reis droeg ze een trouwring, puur uit veiligheid. Als mensen haar vragen stelden over haar reis of wanneer mannen opdringerig werden, hing ze een verhaal op over haar echtgenoot waarmee ze samen verder zou rondtrekken. Benijdenswaardig dat zo’n (fragiel) meisje enkele maanden alleen rondreist.

Bon, eenmaal aangekomen in het main camp besloot Caroline een paardentocht door het reservaat te maken. Thomas, Karl en ik gingen ons ondertussen installeren in Sondzela backpackers, een prachtig gelegen hostel met een supervriendelijke uitbater. We zetten ons tentje op en gingen nadien nog even zwemmen. In het van tonnen chloor voorziene zwembad leerden we nog een Hollands koppel kennen, Douwe en Wietske.
Na het middageten zochten we Caroline terug op in het main camp omdat we samen nog een 6uur durende hiking trail zouden doen naar de Execution Rock. Rond 1u30 vertrokken we te voet door het wildpark. Na een halfuurtje gaf Caroline op omdat ze geen goeie stapschoenen aanhad. Thomas, Karl en ik trokken dus alleen verder onder de felle zon richting Execution Rock. Tijdens de tocht klommen we vaak legergewijs over enkele afsluitingen. De laatste klim voor aankomst bij de top van de berg was uitputtend. Het was heet en we waren maar van enkele liters water voorzien, niet zo slim.
Onderweg moesten we ook een kleine waterloop over. Toen we ons aan de oversteek wilden wagen werden we opgeschrikt door een vettig geluid dat niemand van ons kon thuisbrengen (stadsmensen, tja). Er zat iets in het water en het leek zich naar ons te bewegen. Na enkele minuten twijfelen en steentjes werpen (als test), zijn we alledrie maar snel overgelopen. We waren allemaal erg blij dat we het gered hadden tot aan de andere kant. Na wat puffen kwamen we uiteindelijk boven aan de Execution Rock. We werden beloond met een enorm mooi uitzicht over Mlilwane en Swaziland. Nadat we genoeg uitgerust waren begonnen we aan de afdaling, terug naar het main camp. Rond 5u30 kwamen we aan en daarmee hadden we de trail redelijk snel afgelegd.

Eens terug in Sondzela namen we een douche en nadien schoven we bij aan de tafel, samen met de rest van de backpackers. We kregen een typisch afrikaans gerecht voorgeschoteld: meelpap, sla en braai (of alleszins gegrilled vlees). In de bar zaten we nog gezellig te praten met enkele mensen uit Texas, de Nederlanders en Thomas. Uiteindelijk kropen we redelijk vroeg in bed omdat we kapot waren van het hiken en ook om dat we morgen alweer een pak kilometers moeten afleggen. Op naar Santa Lucia!

Van Swazi naar Zulu, van de bergen naar de kust

Uit de struisvogelveren.

Opgestaan met het prachtige uitzicht waar ons tentje staat in Sondzela backpackers in het natuurpark in de Ezulwini valley in hartje Swaziland. We hadden deze ochtend afgesproken met ons reisgezelschap Thomas uit Parijs. We kregen er nog het gezelschap bij van de eerste struisvogel die we in Afrika zagen. Die liep wat rond de kampvuurplek om de restjes van ons avondeten gisteren uit de potjies te pikken. Hij mocht meerijden met ons tot in Santa Lucia aan de Indische oceaan (Thomas dus. De struisvogel hebben we in Sondzela gelaten).

Op de grens van onbegrijpelijk.

De weg was lang en de grenscontroles onbegrijpelijk en nodeloos ingewikkeld. Ik doe een poging om de administratie te beschrijven.
Eerst parkeren we de auto waar er plaats is tussen de bottlestores en de bakkies (pickuptrucks). Dan aanschuiven voor een loketje zonder airco om een kruisverhoor te krijgen wat we allemaal leuk vonden aan Swaziland. De loketbediende vroeg ook nog onze swaziland-gatepass. Dat bleek een klein papiertje te zijn dat we moesten krijgen van de mevrouw die buiten het kantoor aan een tafeltje zat. Vlug gaan halen terwijl de man onze passports nakeek. Na het verhoor en de gatepass kregen we onze stempel en mochten we doorrijden naar… de tweede gate.
Onze auto neergezet tussen de andere autos vlak voor de gate. Blijkbaar moesten we wéér een gatepass hebben. Maar nu eentje van Zuid-Afrika. Het loket was vlak naast de gate en het enige dat ze doen is een papiertje afstempelen waar niets nuttigs op staat. Dat papiertje moet je dan laten zien aan de gatebediende. Thomas had bovendien ook nog wat problemen met zijn dure fotocamera. Een bediende begon er allerlei vragen over te stellen en eiste dat de camera gedeclareerd werd aan de douane. Bovendien werd nu ook onze koffer snel doorzocht (gelukkig bleven ze uit onze rugzakken). Na wat vijven en zessen kregen we toch nog clearance om door te rijden, Zuid-Afrika binnen.

Crocks on the beach.

Wat stretch-, tank- en eetstopjes later kwamen we rond 17u aan in BiB’s backpackers in Santa Lucia. Hier werden we opgevangen door Daryn, een ietwat verwaarloosde hippie die ons vriendelijk incheckte en rondleidde. Hij stelde gelijk ook voor om samen met hem en wat anderen naar het strand te rijden voor de zonsondergang. Wij besloten die afstand te voet af te leggen. We stapten richting beach toen het bakkie van Daryn ons inhaalde en we alsnog achterin sprongen. Ook al omdat het al avond begon te worden en er in het gebied in en rond het dorp dan nijlpaarden beginnen rond te lopen. We genoten van het machtige uitzicht over de kust en het St.-Lucia Estuary dat er vlak voor ligt. Het water van de kust is gevaarlijk door zijn enorme riptide stroming die je zo de zee insleurt. Het water in het estuary zit vol krokodillen en nijlpaarden. En die deden ook geen moeite om zich te verstoppen. We kwamen Daryn en zijn gezelschap tegen in de Ski Boat Club en keken samen met een pintje in de hand naar de crocks, de hippo’s en de sunset. Schoon schoon schoon!
Daryn gaf ons een lift terug in zijn bakkie en in de backpackers sloten we de dag af met biertje en pingpong.

Van Skukuza naar Ezulwini.

Onze laatste dag in het Kruger park.
Ideaal om dus eens wat later (7 uur) op te staan en een ochtendduik te nemen in het zwembad. Zalig verfrissend met de 30 graden die we maar moeilijk gewoon kunnen worden. De laatste dag ook om de beruchte Big Five te kunnen zien (neushoorn, leeuw, buffel, luipaard en olifant). Een leeuw hebben we slechts van enorm ver kunnen zien. En een luipaard helaas nog niet.

Luipaardjacht.

In alle stopplaatsen en camps zijn er kaartjes te vinden waar iedereen kan aanduiden waar er gisteren en vandaag beesten zijn gespot. Zeer handig als je absoluut nog een dier wil zien. Helaas is er geen enkele garantie dat ze daar nog zitten als wij er toekomen. We hebben fantastisch vergezichten gezien, veel beesten, een redelijk gevaarlijk dichte ontmoeting met een mannelijke eenzame olifant en lekker met onze KIA door de grindwegen geploeterd.

We hebben nog enkele uren hopeloos gezocht naar een luipaard maar helaas… We zijn één van die mensen die de big five niet gezien hebben. Tis te zeggen… nog niet! We gaan namelijk nog parken bezoeken waar die beestjes te zien zijn.

Naar Swaziland.

De weg vanuit Kruger naar hartje Swaziland was lang maar adembenemend mooi! Het oorspronkelijke plan was om te overnachten in Sondzela backpackers in Ezulwini (Swaziland) maar die backpackers lag in het natuurreservaat zelf en dat sloot om 17u al zijn deuren. Noodgedwongen belandden we dus in Legends backpackers, op enkele kilometers van het wildpark. Aan de receptie vernamen we dat we de kamer deelden met een zeker Thomas uit Paris. Hij scheen te zijn gaan eten in het restaurant op 300 meter van de backpackers hostel. En dat leek ons ook een goed idee. We dachten snel kennis te maken met onze roommate maar toen bleek dat heel dat restaurand vol Fransen zat. Toen de meest waarschijnlijke Thomas passeerde spraken we hem aan met: Thomas de Paris? Hij verschoot zich natuurlijk dat in hartje Swaziland iemand zijn naam roept. We maakten wat kennis en het klikte goed. Na wat overleg besloten we hem morgen mee te nemen naar de Sondzela backpackers.

Walking with rhinosaurs

Zonsopgang tussen de beesten.

Wekker rond 4 uur ‘s ochtends… tis eens wat anders. Met het vooruitzicht op een morning walk door het Kruger park raapten we onszelf bijeen richting verzamelpunt. We bleken slechts met 2 te zijn, samen met de gids (dezelfde van de sunset game drive gisteren), een andere ranger en een ranger in opleiding. Dus met vijf in totaal waarvan twee gewapend met een rifle. Je krijgt wel waar voor je geld met zo’n walk. Eerst een drive naar de wandelplaats. Wat dus eigenlijk ook al een game drive is waar we weer heel wat beesjes zagen. De wandeling begon met duidelijke instructies: When there’s an animal charging, go stand behind us or hide behind the bushes. But do NOT run away! Walk in a single line and try to be quiet. En ik die net van plan was een leeuw zijn haar te kammen.

Up, close and personal met een neushoorn.

Buiten de ‘usual’ impala’s kwamen we niet zoveel beestjes tegen. Maar we kregen wel uitleg over sporen en dierenmanieren. Tot we plots een troep olifanten in de gaten kregen. Zij hadden ons ook gespot en volgens de gids was het veiliger om in een wijd boogje rond de kolossen te lopen. Ze volgden ons nog een tijdje, maar daarna zijn we ze kwijtgespeeld. Niet veel later zag Woosy (zonder zeveren, dit was de weinig geruststellende naam van onze ranger) een neushoorn en dus zei hij: Let’s get closer! En zodus beslopen we met bonzend hart de grijze killing machine. Gelukkig voor ons hebben die beesten enorm slecht zicht en konden we tot op zo’n 30 meter naderen. Het lijkt op een bezoek aan de zoo tot je beseft dat er geen hek tussen uzelf en de beesten staat. De tocht van 3 uur werd afgesloten met nog wat uitleg over wevervogels (mijn totem bij de scouts, dus ik voelde mij een beetje thuis) en een ongevaarlijk spinnetje van 10cm.

Kruger-cruising.

Na de morning walk gingen we zelf weer op self-drive safari van het Olifants camp richting Skukuza camp. We zagen weer ontelbaar veel beesten waaronder een kameleon, bavianen, kudu’s, impala’s, nyala’s, springbok, waterbok, zebra’s, bergschildpadden, gnoe’s, giraffen, olifanten, wrattezwijnen, nijlpaarden en een baobab. Die laatste is een boom die volgens de legende door de duivel ondersteboven werd gezet nadat God hem had geplant. Met mijzelf zigzaggend tussen de putten op de grindwegen, ben ik nogal stomweg tegen een iets te harde struik gereden met wat krassen op onze KIA Picanto tot gevolg. Ideaal om onze verzekering eens te testen.

Voor mijn collega’s in Brussel: ‘s avonds at ik koedoe-steak met Sheba-saus… don’t ask! De candlelight en waanzinnige sterrenhemel maakten veel goed.

‘Krugermaargeengenoegvan!

Vandaag vroeg uit de veren. Rond 6uur stonden we aan de Phalaborwagates van het Krugerpark. Hier kochten we een wildcard die ons toegang geeft tot alle wildparken van Zuid-Afrika, kwestie dat we daar vanaf nu geen inkom meer voor moeten betalen.

Het ritje door Kruger begon rustig (max 50km/u) maar na een half uurtje kregen we toch al een beetje Buffels en Zebra’s te zien. We hebben nijlpaarden op 20 meter ver in het water zien liggen en ook nog wat bergschildpadden om nét voor de ingang van het Olifants restkamp nog een Giraf tegen te komen die mooi poseerde met het kamp op de achtergrond. De middag en vroege namiddag bleven we in het kamp om wat te bekomen en te genieten van het fantastische zicht over de Olifantsrivier met daarbij een troep olifanten en een familie Nijlpaarden. Rond 16u30 gingen we mee voor een 3 uur durende ‘sunset drive’. De zonsondergang tegemoet rijden met een neushoorn langs de truck… Zalig! Ook nog een hyena met zogende kleintjes, veel impala,s, een familie olifanten waarvan het kalf wel heel fotogeniek op een 5-tal meter van de truck kwam eten. Toen het donker werd, werden er enkele zoeklichten aan de passagiers gegeven om als een rijdende discobal beestjes te spotten. Als extraatje kregen we nog wat uitleg over de heldere sterrenhemel. Nog snel wat pasta klaargemaakt in onze bungalow en dan ons nest in. Morgen vroeg op voor de morning walk.

Het watervalt allemaal heel goed mee

Het is ondertussen al 23u14 en we liggen voor het eerst in ons tentje. Het was een drukke maar fantastische dag vandaag. Ik begin van het begin.

Wekker om 7u… veel te vroeg. En dus een pakje snoeskes later pas opgestaan. We verbleven in een waarschijnlijk zeer leuke jeugdherberg, maar omdat we er in het donker zijn toegekomen en deze ochtend nogal gehaast waren hebben we er niet veel van gezien. We waren gehaast omdat we nog achter een campingaz, een naftjerrycan en ontbijt moesten zoeken. Dat hebben we snel gevonden in de opvallend blanke stad Nelspruit. En dus konden we snel op weg voor een uurtje rijden richting Sabie.

Sabie is een gezellig dorpje met een enorm gezellige jeugdherberg slash extreme sports centrum. De verleiding is groot om voor weinig geld te gaan bridgeswingen, canyoningen, abseilen, paintballen, tuberaften,… Maar we proberen ons toch wat aan het schema te houden en hopen vandaag nog flink wat watervallen te zien.

10km ten noorden van Sabie liggen de MacMac Falls, een enorme waterval van over de 80m hoog met een fantastisch uitzicht. Een goed begin van onze watervallentocht. Na de obligate 10 rand (=€1) te betalen voor de parking. De parking was zo goed als leeg, maar duidelijk voorzien voor horden toeristen in de zomermaanden. De volgende stop waren de Marie Falls, een heel pak kleiner en onbekender. Maar voor watervallovers zoals ons toch de moeite. Aan de overkant van de straat liggen er nog watervallen en een dagtochtroute, maar die was niet open en eigenlijk verboden zonder permit. We hebben ons daar maar braaf aan gehouden.

Volgende stop is Graskop. Een stadje waar rijke blanke toeristen onnozel veel geld uitgeven in de cliché toeristewinkeltjes. Vlug weg hier!

Eventjes terugkeren en een zijbaantje naar Pilgrims Rest. Een enorm charmant dorpje in hollandse stijl. Helaas bedolven onder toerisme en opdringerige zwarten die ongevraagd onze auto wasten terwijl we weg waren en er dan nog geld voor durfden vragen. Tegen hun zin én tegen die van ons toch 10 Rand gegeven, veel te weinig volgens hun. Teveel volgens ons.

Na een picnickje naast de plaats waar ons droomhuis komt te staan keerden we terug richting Sabie. We stopten nog voor een verkwikkende duik in de MacMac-pools. Een beetje zoals de blaarmeersen in Gent, maar kleiner, mooier en op dit moment met veel minder volk. Normaal moesten we bij ongeveer elke waterval 10 rand betalen maar nu in het laagseizoen doen ze niet de moeite om daar iemand te zetten om geld te vragen.

Even langs Sabie rijden om inkopen te doen voor vanavond en morgen (zondag). En dan direct door naar de hoefyzer Falls. Zo genoemd omdat de waterval zich in 2 splitst en zo een hoefijzervorm krijgt. Heel afgelegen en onze gehuurde Kia had het wat lastig op de zandweg ernaartoe. Maar het loonde de moeite want de watervallen lagen goed verstopt en zagen er heel authentiek uit en we waren er alleen met moedertje natuur.

De laatste waterval van vandaag is de Lone Creek. Een enorme waterval waar je bijna onder kan staan (moest je het echt doen, was je waarschijnlijk heel plattekes). Het gedonder en de wind en waterwolk die de waterval maakt is overweldigend. Heel lastig om niet te vallen op het gladde paadje ernaartoe.

Terug in de jeugdherberg in Sabie hebben we ons gemengd met wat locals en dat bleek een zeer fijn idee. Heel de avond gezellig gekletst over cultuur verschillen en de basispeilers van de Afrikaner. Bier, Braai en Rugby (en Vrouwen). Ik heb ook even geprobeer om vuurjongleur te worden maar ik moet nog wat oefenen vrees ik. De Afrikaners hebben zelf ons vlees gebraaid. Kwestie van ons helemaal onder te dompelen in hun rituelen. Loving it!

En nu ga ik de nacht in. Wetende dat morgen minstens even de max wordt!

Foto’s vindt je zoals gewoonlijk onder foto’s. Haja!

Into the wild

Reken niet op een rekening.

Vandaag met volle moed herbegonnen naar onze zoektocht naar de mogelijkheid tot het openen van een rekening en het huren van een auto. Na de drie grootste banken van Zuid-Afrika een bezoekje te brengen (inclusief frustrerende wachttijden) botsten we steeds weer op de noodzaak van een ZA-resident te zijn. Enkel de Standard Bank kon ons misschien verderhelpen, mits we eerst weer een uurtje geduld hadden omdat de documenten moesten doorgemaild en afgeprint worden. Niet zo evident hier blijkbaar…
Maar met die documenten moesten we zélf naar een wijk in Johannesburg rijden om daar waarschijnlijk nog enkele dagen te wachten eer alles administratief in orde ging zijn. Dankie, maar liever niet.
Dan maar plan B. Geld afhalen met Visa en zo de eerste 2 maanden betalen. Helaas met de noodzakelijke transactiekosten elke keer. Maar nét voor ons vertrek uit België bood zich de beste oplossing aan. Een rekening bij de Belgische Argenta bank openen. Argenta rekent niets aan voor buitenlandse betalingen en geldopnames. Misschien laten we voor onze maanden bij Born in Africa dus wel een Argenta bankkaart overvliegen.

Pikante bakske.

Na een klein misverstandje tussen de receptie van pretoria backpackers en de man van Around About Cars autoverhuur kregen we toch een autootje mee. Een splinternieuwe KIA picanto. Enorm klein wagentje, maar wél charmant met airco en radio. Deze namiddag hebben we er al zo’n 400 km mee afgelegd van pretoria naar Nelspruit. De bedoeling was naar Sabie te rijden, maar we gingen daar niet voor het donker zijn dus kozen we de bredere weg naar het iets dichter gelegen Nelspruit. Onderweg leken de lichten niet te werken maar gelukkig was het maar een korte tunnel… :) Even de auto aan de kant om de lichten te checken. En aan diezelfde kant zaten twee (blanke) gasten te vragen voor een lift naar Nelspruit. Ze zagen er wel ok uit dus hebben we ze gelijk meegepakt. Een uurtje later vonden we de jeugdherberg in Nelspruit maar gezien het al wat donker was, hebben we geen tentje meer gezet en een kamer genomen. Mét bad!
Lekker eenvoudig gaan eten in een brasserieke vlakbij en dan vroeg ons nest in.