Samen onderweg

Pretoria, City of Tshwane

“We are the same”

Dat is de nobele leuze waarmee Pretoria zichzelf promoot. En toegegeven, van apartheid is hier op het eerste zicht weinig sprake. Ik word wel altijd met Boss aangesproken wordt door herberg- en winkelpersoneel. Maar Boss heeft hier blijkbaar meer een betekenis van “meneer”. We logeren hier vlakbij de universiteitsbuurt en daar zien we zowel blank als zwart lopen. Als we wat meer naar het stadscentrum stappen is nagenoeg iedereen zwart. Iedereen wurmt zich door de kraampjes en bij het oversteken schuilen we in het midden van een zwerm mensen om zeker te zijn dat we niet onder de wielen van een auto lopen. Iedereen rijdt hier links en steekt over wanneer dat past. Veel steden hebben twee namen en voor Pretoria is dat Tshwane, wat ‘aapje’ betekent. Waarom is mij nog niet duidelijk, maar het klinkt leuk.

Den toerist uithangen.

De bezienswaardigheden zijn hier nogal schaars maar nevertheless brengen we ze toch een bezoekje.

Union Buildings: Leuk optrekje voor de overheidsdiensten met een mooi park ervoor. Het park is groot genoeg om er één dezer dagen een concert in te geven want ze waren een groot podium aan het opzetten. De buildings zelf zijn niet te bezoeken.

Kerplein, Church Square : Levendig plein met luierende mensen, spelende kinderen, fotografen die geld vragen voor een geprinte foto en de vriendelijke maar voor de rest redelijk nutteloze tourist office. Hier en daar wat bedelaars, maar over het algemeen lijkt het Pretoria dat wij al gezien hebben een rijke stad.

Het openen van een rekening en het huren van een auto.

De bedoeling van vandaag was een bezoek aan Pretoria combineren met de zoektocht naar een bank die een rekening voor ons wil openen én een goedkope autoverhuurfirma. Goedkoop en dus geen Avis, Budget of Europcar. Die vragen enorm veel terwijl ze evenveel service bieden als de kleinere firma’s. Helaas wisten ze ons bij de tourist-office niet verder te helpen. En we zijn geen enkele verhuurfirma tegengekomen tijdens onze wandeling.
Zowel bij de First National Bank en de ABSA bank konden we geen rekening openen als we niet in Zuid-Afrika woonden of werkten. Ik had nochthans online gelezen over een non-residential transactional account. Morgen nog eens proberen bij de Standard Bank en de Nedbank. Anders wordt het Visa geld afhalen all the way. Maar de kosten daarvan kunnen snel oplopen.

Het pootjebaden aan het zwembad

NU!

De eerste blogpost uit Zuid-Afrika!

En meteen al heel wat te vertellen.

Problemen op de luchthaven van Zaventem.

Er was weinig volk op de luchthaven en wij waren ook mooi op tijd. En dat bleek ook nodig te zijn. De vriendelijke meneer aan de incheckbalie deed wat lastig over ons visum. Of meer bepaald het gebrek eraan. Het zit namelijk zo: Als je Zuid-Afrika binnengaat krijg je een toeristenvisum dat 90 dagen geldig is. Maar op ons vliegticket stond af te lezen dat we 5 maand in Zuid-Afrika gingen blijven. We waren dus niet in orde met de papieren. In de praktijk laten ze zo goed als iedereen door en doet niemand daar moeilijk over, maar wij hadden de malchance van dus wél problemen te krijgen. Dankzij de vriendelijke bediende van British Airways slaagden we erin om een fake vlucht te boeken naar Namibië, net voor ons toeristenvisum in Zuid-Afrika vervalt. Op die manier lijkt het alsof we even het land verlaten en na een maand terugkeren, zodat ons toeristenvisum vernieuwd wordt met weer 90 dagen. Die fake vlucht moest natuurlijk wel betaald worden, €300 per persoon. En wanneer we annuleren (wat de bedoeling is) krijgen we de helft daarvan terug. Dus er is al €150 per persoon van ons budget… goed begonnen!

Maar zowel in Londen Heathrow als in Johannesburg deed er niemand moeilijk en hebben we onze fake vlucht niet moeten tonen. Uiteindelijk dus weggesmeten geld… ach ja, beter dat dan vastzitten op de luchthaven van Londen of Johannesburg.

De vlucht

Zoals ik al zei in de vorige post, was het volle maan en dat zorgde voor een ronduit fantastisch zicht op de Sahara onder de sterrenhemel. Ik geloof zelf dat ik in de buurt van Darfur een vulkaanuitbarsting heb gezien. Het waren duidelijk vuurstromen, maar het kan ook een bosbrand zijn geweest. Spectaculair in ieder geval! Elf uur uit het kleine raampje kijken is wat lang en dus stortte ik mij op het enorme aanbod films, muziek en series aan boord van de boeiing 747. Trouwens, slapen op een schuddend lawaaimonster met veel te krappe zeteltjes is nagenoeg onmogelijk waardoor ik hier maar met een half oog aan het typen ben.

Ook iets waar we aan gaan wennen is de alomvertegenwoordiging van het nakende WK voetbal. Sport zit de mensen hier duidelijk in het bloed (al trekt hun nationaal elftal wel op niets volgens de chauffeur).

De jeugdherberg in Pretoria.

Een chauffeur van de jeugdherberg is ons komen oppikken in de luchthaven en voerde ons naar Pretoria Backpackers. Onderweg nog even een stop bij een redelijk afgelegen winkeltje, inclusief gewapende security aan de ingang. Een beeld waar we nog wat aan moeten wennen.
Momenteel wachten we nog even naast de vijver van de jeugdherberg tot onze kamer gereed is gemaakt. Een plons in het zwembad en een verkwikkende douche zullen deugd doen. Maar als blijkt dat we echt niet meer uit onze zetel geraken, dan gaan we eerst wat siësten.

Volle maan

Nog 3 dagen en 5 uurtjes en we zijn ermee weg!

12 uurtjes vliegen onder de volle maan. Met wat geluk niet teveel bewolking en dus een fantastisch nachtzicht over Europa en Afrika. De zon vanuit het vliegtuig zien opgaan boven namibië… en nu maar hopen dat ik aan het raampje mag zitten.

Dinsdag is het 31 graden en volle zon. Helaas landen we woensdag en is er heavy rain voorspeld in Pretoria. Achja… We hebben regenkledij mee :)

Materiaal – zonnelader

Via de leuke webshop Kudzu vonden we een goedkope, compacte en zeer lichte zonnelader. De Freeloader Pico. Een wit dingetje van nog geen 100gr en voor €22 (zonder verzendingskosten). In volle zon laadt het zichzelf op in zo’n 10 uur. Maar we kunnen de Pico ook opladen via een usb-uitgang van onze netbook en dan duurt dit maar 3 uurtjes om de Pico volledig op te laden.

Volledig opgeladen is de Pico een reservebatterij die we kunnen aansluiten op onze Garmin GPS of onze gsm’s. Zo komen we nooit of te nimmer zonder stroom te zitten en hoeven we onze gsm’s niet ergens achter te laten terwijl die oplaadt aan de wastafel van een camping. De netbook opladen met de Pico is niet mogelijk, daarvoor is de 5V van de Pico niet krachtig genoeg.

Een bijkomende handigheid is dat we met het bijhorende kabeltje en tussenstukjes onze gsm kunnen opladen via de usb-uitgang van de netbook.

Er zijn nog betere, duurdere, grotere, zwaardere zonneladers maar die van ons volstaat voor onze eisen.

6 maand verlof

Gisteren was voor mij de laatste dag bij mijn werkgever tot wanneer ik rond de 15de Augustus terugkeer. Tientallen mensen hebben ons ondertussen de vraag gesteld of we nog wel terugkomen en of we daarna nog wel normaal gaan kunnen functioneren in de hectische Belgische way of life.

Kijk, hoe we ons gaan voelen als we terug zijn, kan ik moeilijk voorspellen. Het gaat ons zeker wat nieuwe inzichten geven en waarschijnlijk wel blijvende gevolgen hebben hoe we in het leven staan. Maar we komen zeker terug!

Ik ben blij dat ik 6 maandjes niet moet denken aan deadlines, websites compatibel met Internet Explorer 6 maken, mijzelf uit het bed sleuren, oranje soep of timesheets invullen. Maar wél op tijd opstaan om de zonsopgang over de duinen van Namibië te zien, wakker worden met het geknor van een familie wrattenzwijnen, zorgen maken over het gegrom in mijn maag na het eten van onbekende vruchten op een kleurrijk marktje, zorgen dat alle Born-In-Africa-kindjes op de bus zitten en zorgen dat Kathleen haar rugzak niet te zwaar begint te wegen van de souveniers.

Maar ik ga het toch wat missen, die collega’s, een afgewerkt project, alle tweets en nieuwsfeeds, radio Klara in de file, …
Zeker na het klein presentje van mijn collega’s. Een homemade zebra-pak met bijhorende kaart waarop een zebraatje verscheurd wordt door een kudde leeuwen. En om zeker te zijn dat de leeuwen mij zullen vinden kreeg ik nog een doos van mijn favoriete merk katteneten. Ik weet niet goed wat ik ervan moet denken, maar aan creativiteit ontbreekt het hen in ieder geval niet :) !

Soit, het ga jullie goed en als jullie iets spectaculairs doen, dan spreken ze daar in Zuid-Afrika ook wel over.

Maar nog niet he-le-maal.

De voorbije maand is alles in een stroomversnelling geraakt.

We hebben een tijdelijke huurder gevonden.
Een al wat ouder madammeke komt een half jaar op ons appartement wonen. De periode waarin Karl en ik in het buitenland zitten is dus helemaal gecovered. Met andere woorden: we hoeven geen huur te betalen wanneer we in Afrika zitten, oef.
Ondertussen zijn we ook al uit ons appartement verhuisd, dat was niet zo evident als we dachten. We wonen nu tijdelijk terug bij de ouders. Het is aanpassen maar da’s een “opoffering” die we graag willen doen. Ik mis mijn eigen plek maar de terugkeer naar het ouderlijk huis valt goed mee. Fijn dat we daar even kunnen blijven en nóg fijner dat we echt in de watten gelegd worden. (dank u ma en pa)
Ayco, ons poesbeest, heeft ook een nieuw, tijdelijk onderkomen gekregen. Waarschijnlijk herinnert ze zich er niet meer veel van maar ze is opgegroeid in de wasstraat in Gent, da’s ook de plek waar ze het komende half jaar blijft. (merci Andi & Vanity dat jullie even pleegouders willen zijn)

Over tijdskrediet dan: daar kunnen we spijtig genoeg niet allebei gebruik van maken. Na grondig overleg met mijn werkgever, kan ik beroep doen op mijn recht. Dat wil zeggen dat ik maandelijks een uitkering van de staat krijg. (bedankt RVA, denk ik.) Die uitkering is groot genoeg om -redelijk bescheiden- van te leven als een vrijwilliger in Zuid-Afrika. We gaan echter ook 2 maanden rondtrekken en natuurlijk willen ook wat dingen bezoeken (nationale parken zijn betalend) en doen (raften en bungeejumpen kosten bijvoorbeeld ook geld), ons spaargeld wordt dus sowieso aangesproken.
Karl heeft hoogstwaarschijnlijk geen recht op een uitkering. Zijn werkgever heeft het tijdskrediet goedgekeurd maar vermits er momenteel gesleuteld wordt aan een nieuwe wet waarin de anciënniteistvoorwaarden voor het verkrijgen van een uitkering opgetrokken worden van 1 naar 2 jaar, grijpt Karl er spijtig genoeg naast. We doen momenteel alles wat we kunnen om te verkrijgen waar we recht op hebben.

We hebben ook heel wat administratief werk achter de rug, slechts enkele dingen op een rij: huurcontract opgesteld - kwade en minder kwade telefoons naar Lampiris, onze leverancier van gas en elektriciteit - reispapieren (paspoort en rijbewijs) aangevraagd - onze verzekeringsmakelaar meermaals gecontacteerd - bij de mutualiteit en De Post aangeklopt etc.

We hebben nog een ontzettend grote to do-lijst (terwijl ons vertrek snel dichterbij komt) en de wallen onder mijn ogen komen elke dag dieper te liggen. Ik zal blij zijn wanneer alles deftig geregeld is en ik gerust richting Johannesburg kan vertrekken.
We zijn er bijna. Maar nog niet helemaal.

Brand

Aanhoudende droogte en hevige wind leggen honderden hectare fynbos en lokaal regenwoud in as. Ook in Plettenberg Bay brand het, hier worden zelfs huizen bedreigd door het vuur. Inwoners dienen waakzaam te zijn en moeten zelfs mogelijk hun huizen verlaten.

via: gozuidafrika.com

Voor de rest voorlopig weinig nieuws te vinden over branden in de buurt van Plettenberg Bay.Hopelijk stelt iedereen het daar goed.
Het brand niet alleen in Plett, maar ook langs grote delen van de rest van de Garden Route.

Tijdskrediet maar ook weer niet…

De RVA. De Rijksdienst voor arbeidsbemiddeling, waar er weinig sprake is van een vlotte dienst, weinig arbeid wordt verricht en al evenmin bemiddeld wordt, laat staan dat ik er rijker van word. (ok, dat van weinig arbeid, dat weet ik eigenlijk niet. Maar ze zijn wel vriendelijk.)

Je hangt gemiddeld 10 minuten aan de telefoon (kantoor Brussel) om na het lange wachten meteen doorverbonden te worden naar de juiste dienst. Ooit gehoord van een snelkeuze-menu? Dat zou mij 10 minuten, enkele euro’s en wat ergernis besparen. Begrijp mij niet verkeerd, ik vind het fantastisch dat België zo’n uitgebreide sociale zekerheid aanbiedt. Maar het mag toch wel iets duidelijker.

Mijn aanvraag voor 6 maand tijdskrediet staat officieel on-hold. Niet dat iemand het de moeite vond om mij dat te vertellen zodat ik niet langer angstig op het verlossende briefje in mijn brievenbus moest wachten. Er is momenteel een procedure aan de gang die zal beslissen dat een aanvraag voor tijdskrediet na 1 jaar anciënniteit bij je huidige werkgever wel goedgekeurd zal worden, maar dat je geen uitkering ontvangt. Als ik reeds 2 jaar bij mijn huidige werkgever zou werken, is er geen probleem. Je krijgt dus wel de zekerheid dat je werkgever je terug zal aannemen na je tijdskrediet, maar je ontvangt geen enkele vorm van inkomsten tijdens het tijdskrediet. Je zou zelf kunnen stellen dat het financieel interessanter is om gewoon je ontslag in te dienen zodat je sneller in aanmerking komt voor een werkloosheidsuitkering (mits je wachttijd erop zit). Dat kan toch moeilijk de bedoeling zijn?

Als ik met mijn bedenkingen naar de RVA bel, sturen ze mij door naar het ministerie van tewerkstelling en arbeid. Maar daar doe ik zelf de moeite niet voor om naar te bellen in de wetenschap dat het toch niets uithaalt.

Als iemand hier ondertussen meer over weet, laat het gerust achter in de comments.

Ek is oek important.

Toen ik wat aan het rondsurfen was, stootte ik op een gedicht van Peter Snyders:

(Stein wijn = een afgeleide van Steen, de Zuid-Afrikaanse naam van de Chenin Blanc druif)

Met dank aan Pieter Thys (hij deed de ontdekking).
Check ook zeker zijn andere blog waarbij hij impressies neerschrijft over zijn vrijwilligerswerk in de Filipijnen.

Materiaal – rugzak

We gaan onze rugzak 2 maand moeten rondsleuren dus zorgen we er best voor dat hij goed bij ons past.

En een rugzak moet aan de volgende zaken voldoen:

1. Hij moet goed zitten. Evident natuurlijk. Hetzelfde bij een goede schoen, je merkt direct dat hij past. Hoe je best een rugzak past in de winkel, kan je lezen op de site van AS Adventure.
2. Hij moet betaalbaar zijn. Zoals bij elk product kan je enorm veel geld kwijtspelen aan functies waar je niets mee bent.
3. Hij moet genoeg volume en kleine zakjes hebben.
4. Hij moet licht wegen
5. Goed gestikt zijn en makkelijk te herstellen zijn met dukt-tape en extra spanriemen.

Kathleen draagt de Forclaz 70-10 Symbium 4 van Quechua. Ook goed voor 70 liter (of 80) en tevens geschikt voor het zwaardere werk. Weegt met zijn 2,8kg wel iets zwaarder, maar ziet er comfortabeler uit dan de Osprey. De Forclaz heeft genoeg handige zijzakjes en een speciaal plaatsje voor een “camelbag” waterzak. Het is bovendien een vrouwenrugzak die speciaal gemaakt is voor het vrouwelijke lichaam. Concreet komt dat neer dat de schouderbanden wat dichter bij elkaar staan omdat vrouwen doorgaans minder brede schouders hebben.

Ikzelf ga op weg met de Osprey Aether70. Een redelijk lichte rugzak met 70 liter inhoud en geschikt om een gewicht van 25kg te dragen. De zak zelf weegt 2.15kg. In de standaard uitvoering is geen regenkap voor de rugzak voorzien. Ik ga mijzelf dus een grote poncho moeten aanschaffen waar de rugzak mee onder kan. Er is ook een speciale plaats voor een camelbag.

Er komt nog wel een blogpost over onze bagagechecklist, maar we proberen nu al te streven naar een totaalgewicht van rond de 15kg per persoon (inclusief rugzak). Dat is niet veel en met ons multimediamateriaal en lectuur zullen we ons best moeten doen om dat streefdoel te halen. Geen jeans, geen 5 dikke truien, geen laken, …

De rugzak stapelen doe je voor een gewone trektocht met 3 eenvoudige regels.

1. Zware dingen tegen je lichaam of bovenaan.
2. Dingen die je meest nodig hebt bovenaan en in de zijzakjes
3. Geen dingen laten bengelen aan de zak.