We hebben een tijdelijke huurder gevonden.
Een al wat ouder madammeke komt een half jaar op ons appartement wonen. De periode waarin Karl en ik in het buitenland zitten is dus helemaal gecovered. Met andere woorden: we hoeven geen huur te betalen wanneer we in Afrika zitten, oef.
Ondertussen zijn we ook al uit ons appartement verhuisd, dat was niet zo evident als we dachten. We wonen nu tijdelijk terug bij de ouders. Het is aanpassen maar da’s een “opoffering” die we graag willen doen. Ik mis mijn eigen plek maar de terugkeer naar het ouderlijk huis valt goed mee. Fijn dat we daar even kunnen blijven en nóg fijner dat we echt in de watten gelegd worden. (dank u ma en pa)
Ayco, ons poesbeest, heeft ook een nieuw, tijdelijk onderkomen gekregen. Waarschijnlijk herinnert ze zich er niet meer veel van maar ze is opgegroeid in de wasstraat in Gent, da’s ook de plek waar ze het komende half jaar blijft. (merci Andi & Vanity dat jullie even pleegouders willen zijn)

Over tijdskrediet dan: daar kunnen we spijtig genoeg niet allebei gebruik van maken. Na grondig overleg met mijn werkgever, kan ik beroep doen op mijn recht. Dat wil zeggen dat ik maandelijks een uitkering van de staat krijg. (bedankt RVA, denk ik.) Die uitkering is groot genoeg om -redelijk bescheiden- van te leven als een vrijwilliger in Zuid-Afrika. We gaan echter ook 2 maanden rondtrekken en natuurlijk willen ook wat dingen bezoeken (nationale parken zijn betalend) en doen (raften en bungeejumpen kosten bijvoorbeeld ook geld), ons spaargeld wordt dus sowieso aangesproken.
Karl heeft hoogstwaarschijnlijk geen recht op een uitkering. Zijn werkgever heeft het tijdskrediet goedgekeurd maar vermits er momenteel gesleuteld wordt aan een nieuwe wet waarin de anciënniteistvoorwaarden voor het verkrijgen van een uitkering opgetrokken worden van 1 naar 2 jaar, grijpt Karl er spijtig genoeg naast. We doen momenteel alles wat we kunnen om te verkrijgen waar we recht op hebben.

We hebben ook heel wat administratief werk achter de rug, slechts enkele dingen op een rij: huurcontract opgesteld - kwade en minder kwade telefoons naar Lampiris, onze leverancier van gas en elektriciteit - reispapieren (paspoort en rijbewijs) aangevraagd - onze verzekeringsmakelaar meermaals gecontacteerd - bij de mutualiteit en De Post aangeklopt etc.

We hebben nog een ontzettend grote to do-lijst (terwijl ons vertrek snel dichterbij komt) en de wallen onder mijn ogen komen elke dag dieper te liggen. Ik zal blij zijn wanneer alles deftig geregeld is en ik gerust richting Johannesburg kan vertrekken.
We zijn er bijna. Maar nog niet helemaal.

Jammer, want we hadden gerust nog wat langer in Split willen blijven. Het historische centrum is eigenlijk één groot paleis vol met nauwe straatjes, doorgangen en kleine winkeltjes. De wijk waar wij logeerden was wat minder gerenoveerd en daar waren de straatjes nòg smaller. Al een geluk dat de plaats waar we onze auto parkeerden en waar ons appartement lag opgeslagen stonden in de hand-GPS.

In de volle zomer, onder en stralende zon, moet het hier een enorm gewriemel zijn van duizenden zonnekloppers. Voornamelijk dikke, luide Duitsers.