Bib’s backpackers organiseerde vandaag een gamedrive + snorkelen + braai uitstap richting Cape Vidal. Een tiental euro’s per persoon voor al dat lekkers én unlimited free beers or wine! Genoeg argumenten om in het bakkie (=laadbak) te springen en mee te gaan met de rest van de hostelgasten. Onderweg naar het strand van Cape Vidal een troepje buffels begroet en the usual hippo’s. Op het strand waren de aapjes zo vriendelijk om alle vuiligheid uit het zand te plukken. Tot nu toe nog geen echt agressieve apen tegengekomen dus ik blijf ze voorlopig nog leuk vinden.

Toe ga mee naar snorkelland.

Voor mij was het de eerste keer dat ik zwemvliezen aantrok en het blijkt verdomd lastig om met die flippers overeind te blijven staan. Laat staan te waggelen naar het water. Het snorkelen zelf was maar matig omdat ik het niet aandurfde van ver de zee in te zwemmen. De stroming is hier namelijk gevaarlijk sterk en het is onmogelijk om op dezelfde plaats te blijven staan of zwemmen.

Braai een keer in het rond.

Boerewors is de kruidige variant van onze belgische boerenworst. Samen met een broodje en een hardgekookt eitje een lekkernij waar de aapjes gapend naar keken. Aan tafel werden we nog wat gestoken door beestjes en kwamen we te weten dat de 4 hollandse meisjes tegenover ons in Pretoria gewapend overvallen werden in hun verblijf en vastgebonden werden terwijl de niet al te snuggere overvallers de helft van hun waardevolle dingen vergaten.

Hippohighway.

Met wat omwegen keerden we terug richting jeugdherberg maar niet zonder eerst een wandeling langs een meer te maken. Niets bijzonders lijkt het, ware het niet dat het meer krioelde van krokodillen en hippo’s. Spannend en vooral ook leerrijk en geestig. Een beetje verder nog een eenzame witte neushoorn gespot, weer wat buffels en uiteraard massa’s zebra’s en een verscheidenheid aan antillopen.

Zuludancing.

Tijdens het avondeten werden we verrast door een groepje meisjes die kwamen dansen. Het bleken weesjes te zijn uit een nabijgelegen weeshuis die hier elke week kwamen dansen. Onze eerste echte kennismaking met wat zulucultuur. Beetje vreemd en ongemakkelijk maar wel eerlijk (niet enorm fake toeristisch) en leuk.

Even verder over onze trip: deze ochtend vroeg wakker geworden van een groepje luidruchtige indiërs die in het hostel logeerden. Dan maar meteen ook vroeg uit bed gerold, rugzakken gepakt en naar Swazi Trails gestapt om ons te bevragen voor een dagje raften. Dat bleek al snel vrij duur te zijn (=850 Rand). Omdat het geen noodzaak was om een hele dag te raften en omdat zowel Thomas als wij het een te dure activiteit vonden, zijn we doorgereden naar Mlilwane Wildlife Sanctuary.

We werden enthousiast ontvangen in het wildpark. Aan de receptie maakten we ook kennis met Caroline, een Canadees meisje dat op zoek was naar een lift tot in het natuurreservaat. Na betaling van de inkom werd het dus een gezellige boel in onze kleine Kia: Thomas, Caroline, Karl en ik reden richting het main camp. Tijdens de rit leerden we elkaar wat beter kennen. Caroline vertelde dat ze in Quebec woonde en ze nu enkele maanden alleen rondtrok. Ze had Tanzania al bezocht en na Zuid-Afrika vloog ze door naar Maleisië. Nadien zou ze nog liftend door Canada naar huis trekken. Tijdens haar reis droeg ze een trouwring, puur uit veiligheid. Als mensen haar vragen stelden over haar reis of wanneer mannen opdringerig werden, hing ze een verhaal op over haar echtgenoot waarmee ze samen verder zou rondtrekken. Benijdenswaardig dat zo’n (fragiel) meisje enkele maanden alleen rondreist.

Bon, eenmaal aangekomen in het main camp besloot Caroline een paardentocht door het reservaat te maken. Thomas, Karl en ik gingen ons ondertussen installeren in Sondzela backpackers, een prachtig gelegen hostel met een supervriendelijke uitbater. We zetten ons tentje op en gingen nadien nog even zwemmen. In het van tonnen chloor voorziene zwembad leerden we nog een Hollands koppel kennen, Douwe en Wietske.
Na het middageten zochten we Caroline terug op in het main camp omdat we samen nog een 6uur durende hiking trail zouden doen naar de Execution Rock. Rond 1u30 vertrokken we te voet door het wildpark. Na een halfuurtje gaf Caroline op omdat ze geen goeie stapschoenen aanhad. Thomas, Karl en ik trokken dus alleen verder onder de felle zon richting Execution Rock. Tijdens de tocht klommen we vaak legergewijs over enkele afsluitingen. De laatste klim voor aankomst bij de top van de berg was uitputtend. Het was heet en we waren maar van enkele liters water voorzien, niet zo slim.
Onderweg moesten we ook een kleine waterloop over. Toen we ons aan de oversteek wilden wagen werden we opgeschrikt door een vettig geluid dat niemand van ons kon thuisbrengen (stadsmensen, tja). Er zat iets in het water en het leek zich naar ons te bewegen. Na enkele minuten twijfelen en steentjes werpen (als test), zijn we alledrie maar snel overgelopen. We waren allemaal erg blij dat we het gered hadden tot aan de andere kant. Na wat puffen kwamen we uiteindelijk boven aan de Execution Rock. We werden beloond met een enorm mooi uitzicht over Mlilwane en Swaziland. Nadat we genoeg uitgerust waren begonnen we aan de afdaling, terug naar het main camp. Rond 5u30 kwamen we aan en daarmee hadden we de trail redelijk snel afgelegd.

Eens terug in Sondzela namen we een douche en nadien schoven we bij aan de tafel, samen met de rest van de backpackers. We kregen een typisch afrikaans gerecht voorgeschoteld: meelpap, sla en braai (of alleszins gegrilled vlees). In de bar zaten we nog gezellig te praten met enkele mensen uit Texas, de Nederlanders en Thomas. Uiteindelijk kropen we redelijk vroeg in bed omdat we kapot waren van het hiken en ook om dat we morgen alweer een pak kilometers moeten afleggen. Op naar Santa Lucia!

Luipaardjacht.

In alle stopplaatsen en camps zijn er kaartjes te vinden waar iedereen kan aanduiden waar er gisteren en vandaag beesten zijn gespot. Zeer handig als je absoluut nog een dier wil zien. Helaas is er geen enkele garantie dat ze daar nog zitten als wij er toekomen. We hebben fantastisch vergezichten gezien, veel beesten, een redelijk gevaarlijk dichte ontmoeting met een mannelijke eenzame olifant en lekker met onze KIA door de grindwegen geploeterd.

We hebben nog enkele uren hopeloos gezocht naar een luipaard maar helaas… We zijn één van die mensen die de big five niet gezien hebben. Tis te zeggen… nog niet! We gaan namelijk nog parken bezoeken waar die beestjes te zien zijn.

Naar Swaziland.

De weg vanuit Kruger naar hartje Swaziland was lang maar adembenemend mooi! Het oorspronkelijke plan was om te overnachten in Sondzela backpackers in Ezulwini (Swaziland) maar die backpackers lag in het natuurreservaat zelf en dat sloot om 17u al zijn deuren. Noodgedwongen belandden we dus in Legends backpackers, op enkele kilometers van het wildpark. Aan de receptie vernamen we dat we de kamer deelden met een zeker Thomas uit Paris. Hij scheen te zijn gaan eten in het restaurant op 300 meter van de backpackers hostel. En dat leek ons ook een goed idee. We dachten snel kennis te maken met onze roommate maar toen bleek dat heel dat restaurand vol Fransen zat. Toen de meest waarschijnlijke Thomas passeerde spraken we hem aan met: Thomas de Paris? Hij verschoot zich natuurlijk dat in hartje Swaziland iemand zijn naam roept. We maakten wat kennis en het klikte goed. Na wat overleg besloten we hem morgen mee te nemen naar de Sondzela backpackers.

Wekker rond 4 uur ‘s ochtends… tis eens wat anders. Met het vooruitzicht op een morning walk door het Kruger park raapten we onszelf bijeen richting verzamelpunt. We bleken slechts met 2 te zijn, samen met de gids (dezelfde van de sunset game drive gisteren), een andere ranger en een ranger in opleiding. Dus met vijf in totaal waarvan twee gewapend met een rifle. Je krijgt wel waar voor je geld met zo’n walk. Eerst een drive naar de wandelplaats. Wat dus eigenlijk ook al een game drive is waar we weer heel wat beesjes zagen. De wandeling begon met duidelijke instructies: When there’s an animal charging, go stand behind us or hide behind the bushes. But do NOT run away! Walk in a single line and try to be quiet. En ik die net van plan was een leeuw zijn haar te kammen.

Up, close and personal met een neushoorn.

Buiten de ‘usual’ impala’s kwamen we niet zoveel beestjes tegen. Maar we kregen wel uitleg over sporen en dierenmanieren. Tot we plots een troep olifanten in de gaten kregen. Zij hadden ons ook gespot en volgens de gids was het veiliger om in een wijd boogje rond de kolossen te lopen. Ze volgden ons nog een tijdje, maar daarna zijn we ze kwijtgespeeld. Niet veel later zag Woosy (zonder zeveren, dit was de weinig geruststellende naam van onze ranger) een neushoorn en dus zei hij: Let’s get closer! En zodus beslopen we met bonzend hart de grijze killing machine. Gelukkig voor ons hebben die beesten enorm slecht zicht en konden we tot op zo’n 30 meter naderen. Het lijkt op een bezoek aan de zoo tot je beseft dat er geen hek tussen uzelf en de beesten staat. De tocht van 3 uur werd afgesloten met nog wat uitleg over wevervogels (mijn totem bij de scouts, dus ik voelde mij een beetje thuis) en een ongevaarlijk spinnetje van 10cm.

Kruger-cruising.

Na de morning walk gingen we zelf weer op self-drive safari van het Olifants camp richting Skukuza camp. We zagen weer ontelbaar veel beesten waaronder een kameleon, bavianen, kudu’s, impala’s, nyala’s, springbok, waterbok, zebra’s, bergschildpadden, gnoe’s, giraffen, olifanten, wrattezwijnen, nijlpaarden en een baobab. Die laatste is een boom die volgens de legende door de duivel ondersteboven werd gezet nadat God hem had geplant. Met mijzelf zigzaggend tussen de putten op de grindwegen, ben ik nogal stomweg tegen een iets te harde struik gereden met wat krassen op onze KIA Picanto tot gevolg. Ideaal om onze verzekering eens te testen.

Voor mijn collega’s in Brussel: ‘s avonds at ik koedoe-steak met Sheba-saus… don’t ask! De candlelight en waanzinnige sterrenhemel maakten veel goed.

Het ritje door Kruger begon rustig (max 50km/u) maar na een half uurtje kregen we toch al een beetje Buffels en Zebra’s te zien. We hebben nijlpaarden op 20 meter ver in het water zien liggen en ook nog wat bergschildpadden om nét voor de ingang van het Olifants restkamp nog een Giraf tegen te komen die mooi poseerde met het kamp op de achtergrond. De middag en vroege namiddag bleven we in het kamp om wat te bekomen en te genieten van het fantastische zicht over de Olifantsrivier met daarbij een troep olifanten en een familie Nijlpaarden. Rond 16u30 gingen we mee voor een 3 uur durende ‘sunset drive’. De zonsondergang tegemoet rijden met een neushoorn langs de truck… Zalig! Ook nog een hyena met zogende kleintjes, veel impala,s, een familie olifanten waarvan het kalf wel heel fotogeniek op een 5-tal meter van de truck kwam eten. Toen het donker werd, werden er enkele zoeklichten aan de passagiers gegeven om als een rijdende discobal beestjes te spotten. Als extraatje kregen we nog wat uitleg over de heldere sterrenhemel. Nog snel wat pasta klaargemaakt in onze bungalow en dan ons nest in. Morgen vroeg op voor de morning walk.