We verbleven in een gezellige jeugdherberg waar we gerust nog wat langer hadden willen blijven. Ware het niet dat we er wat laat waren toegekomen dankzij een platte band onderweg. Mijn allereerste platte band ooit was zeer snel vervangen door een tijdelijk band waar we maar 80km/u mee mochten rijden. Dat vertraagde onze planning natuurlijk aanzienlijk.

Na de nacht in Kessel zijn we onmiddelijk richting Pretoria gereden om onze auto nog op tijd binnen te kunnen brengen. Het bleek wijselijk om zo snel te vertrekken uit Kessel. De weg naar Pretoria ging traag door de reserveband en de vele wegenwerken en files rond Johannesburg en Pretoria.

De kaap van de goede hoop.

In Pretoria verbleven we nog een nacht in dezelfde jeugdherberg als toen we hier de eerste keer waren. Het voelde een beetje als naar huis gaan. Of toch tenminste beseffen dat het eerste deel van de reis er al opzat. Niet zo’n fijn gevoel. Maar het goede nieuws was dat we nog heel Namibie en de northern cape konden doorcruisen en dat Kathleen ondertussen volledig genezen is. De zin in avontuur is dus groot!

De vlucht naar kaapstad verliep vlekkeloos en er is ons zelf geen enkele keer om ons paspoort gevraagd. Het was dan ook wel maar een binnenlandse vlucht van zo’n twee en half uurtje vliegen. Vanuit de 737 van British Airways kregen we een mooi zicht over de tafelberg en de omgeving van kaapstad.

De lodge organiseert zelf uitstapjes naar de Sanipass, een bushman-paintings trail en meerdaagse pony-tochten. Stel je bij deze activiteiten niet al te veel voor. De meeste dingen organiseer en doe je gewoon beter zelf.
Kathleen voelde zich vandaag al wat beter en ik kon haar gerust enkele uurtjes alleen laten om op mijn eentje aan te sluiten bij een groepje dat zich had ingeschreven voor de wandeltocht ‘In the footsteps of the bushmen’. De bushman in mijzelf kon dit moeilijk weerstaan en ik had nog altijd geen slang gezien en naar het schijnt krioelt het hier van die giftige beestjes. De gids was een vrolijke 50-er die veel wist over het leven van de bushmen. Een volkje dat leefde van jacht en pluk en uitzonderlijk bedreven was in het overleven in de natuur. Dankzij de gids weet ik nu bijvoorbeeld waar ik ondergrondse eetbare knollen kan vinden. Maar knollen interesseerden mij minder dan de rotsschilderingen op diverse plaatsen in de vallei. Ik herkende beesten en rituelen en leerde het onderscheid kennen tussen man en vrouw. Niet zo evident in een rudimentaire rotsschildering. Helaas geen enkele slang tegengekomen dus dan maar iets anders gedaan om de tocht nog wat avontuurlijker te maken.

De terugweg liep door een beekje. En dat beekje liep even verder naar beneden in een waterval van om en bij de 9 meter. De gids daagde iedereen uit om van de klif te springen en de bushman in mijzelf kon het niet laten van op dat aanbod in te gaan. Al lijkt er op het filmpje niets mis, ben ik blijkbaar toch niet zo gracieus in het water terechtgekomen want ik zou er nog vele dagen later rugpijn aan overhouden. Enkel wat verrokken spieren maar toch niet al te prettig gevoel. Maar het was de sprong wel waard :)

Terwijl de zon mijn kleren droogde en ik terugstapte naar de lodge, had Kathleen een aangenaam rustig namiddagje gespendeerd met 2 Belgen die we in de lodge hadden leren kennen. Eentje ervan was bioingenieur en wist dus heel wat te vertellen over de beesjes en de plantjes.

Gisteren (22/03/10) besloten we wijselijk om niet in het ziekenhuis in Umtata te blijven en door te rijden naar het veel modernere Pietermaritzburg. We vonden een zeer gezellige kamer bij André in Prince Alfred Street Backpackers. André is een al wat oudere man die nu aan het bekomen is van zijn jarenlang rondreizen. Hij kan werkelijk uren en waarschijnlijk dagen vertellen over hoe fantastisch Mozambique, Ijsland of een ander eind van de wereld wel is.

Op rozen.

Maar hij raadde ons ook een victoriaans restaurantje / prulariawinkel / rozentuin aan om tot rust te komen en te genieten van een lekkere lichte maaltijd. The Rosehurst heette het plekje en naast een nogal pinky inrichting, was er ook een kleine bibliotheek waar duidelijk wat waardevolle oude werken stonden. Aan charme geen gebrek.

Op tgemakske.

Aangezien Kathleen wat immobiel was en ik stiekem ook wel wat deugd had van wat rust, zijn we het voorttrekkersmuseum gaan bezichtigen. Je mocht er geen foto’s trekken om onduidelijke redenen. Zo hard de moeite is het museum namelijk niet. Je leert er wat over de gewoontes van de Zulu’s en de verschillende wereldgodsdiensten in Zuid-Afrika. Ik kan mij betere manieren voorstellen om die zaken te leren.

Op consultatie.

Gelukkig waren er wel deftige dokters in het privé-ziekenhuis in Pietermaritzburg. Het goede nieuws was dat Kathleen haar knie niet aan het infecteren was. Het wat mindere nieuws was dat ze last kreeg van een gezwollen klier onder het rechteroor. Niet toevallig vlakbij een muggenbeet. De dader van de beet zal waarschijnlijk wat vieze bacteriën hebben overgedragen. In die mate zelf dat Kathleen er enkele dagen koorts van kreeg. En daarbij kwam nog eens een buikgriep-achtig ding bij ook. Reden genoeg dus om even te recuperenen.

Klimop

Op een waanzinnig interessante radioshow kwamen we heel wat Afrikaanse synoniemen voor een boomknuffelaar te weten waaronder stamvleier en boombeerkie. Volledig in de ban van de boom zijn we in Pietermaritzburg naar de botanical gardens geweest. Elke vierkante meter staat hier wel een andere boom of plant en het is zeer rustgevend om door de tuinen te slenteren. Gepensioneerden krijgen hier korting op de inkom en ik kan mij wel voorstellen dat het lopen tussen oeroude bomen je wel wat jonger doet voelen.