Umtata of Mthata of waarschijnlijk nog 20 andere schrijfwijzen, is de stad vlakbij de geboorteplaats van ene zekere Mandela Nelson. Lijkt hier wel een bekend persoon te zijn want ze hebben er genoeg musea voor opgericht. Maar dat is niet de reden waarom we het desolate coffee bay verlieten. De jeugdherberg in Coffee bay mag dan wel prachtig gelegen langs de wild coast in het putteke niets, je wordt er voortdurend aangesproken met de vraag of je mushrooms of andere exotische middeltjes wenst. De kinderen beginnen ‘spontaan’ het volkslied te zingen om je tijdens hun laatste zin al achter geld te vragen. Ze willen je zelf met plezier begeleiden naar de ‘Hole in the wall’. Dat is een gat in een rots waar je naar het schijnt de zee enorm luid kan horen. Die rots ligt op 6 km van de jeugdherberg. Maar aangezien we naar hier gekomen zijn om wat te recupereren van de wonde aan Kathleen haar knie, doen we het vandaag wat rustig aan. Om zeker te zijn dat de wonde goed geneest willen we graag een dokter zien. De dichtsbijzijnde normale dokter (kruidendokters, sangoma’s en andere spirituele mambo jambo vermijden we liever als het om onze eigen gezondheid gaat) zit in Umtata. Dat wil zeggen dat we heel het pothole-wegje naar Coffeebay terug zigzaggend mogen trotseren. Wederom miraculeus zonder ongeval of platte band.

The more rain, the more rainbows.

Aangekomen in Umtata was het even zoeken naar het hospitaal of toch tenminste naar de juiste ingang ervan. Toen we moesten aanschuiven voor een registratiebriefje viel ons op dat het ziekenhuis er doorgaans slecht aan toe was en er ook niet zo heel proper uitzag. We besloten dat het beter zou zijn om de achtergestelde wildcoast en het arme binnenland achter ons te laten en door te reizen naar de grote stad Pietermaritzburg. Deze lag nog 5 uurtjes rijden van ons en we gingen er dus niet voor zonsondergang aankomen. Volgens de gps en de kaart lagen er nog wel wat dorpjes op de weg en we gingen dus wel zien waar we terechtkwamen. Onderweg nog een flinkse plensbui, enorme windstoten en een zeer stralende regenboog ontmoet. De avond viel over het glooiende idylische landschap en de horizon van het drakensbergen-massief. De kronkelweg werd een beetje te gevaarlijk om vlot over te rijden. Bovendien waren we allebei nogal moe van het rijden en verlangenden we naar wat nachtrust. De warme dagen en het continu aandachtig zijn op de weg, de mensen en de natuur, werken op ons gestel.

We besloten te overnachten in King George Country Hotel. Maar wat grindwegjes later bleek dat volzet of in grote-kuis-fase te zijn. Ze verwezen ons door naar het Ambel hotel een beetje verder op de grote baan. Hier liet de nachtwacht ons binnen in een ruime kamer met frigo, tv en microgolf. Dat mag ook wel voor 670 Rand (zo’n €67), veel geld hier in Z-Afrika. We vielen in slaap bij het intrigerende ‘Make me a supermodel’.

‘s Avonds aten we nog een T-bone steak in het gezelschap van een zwart lief katje. Na het avondeten was er nog een laat Saint Patrick’s day feestje in de bar maar daar zijn we niet lang gebleven. De ochtend nadien moesten we al om 8uur klaarstaan voor het vertrek dus we konden wel wat slaap gebruiken.

7.55 – de tent afgebroken, langs de Spar gegaan voor de lunch en nog wat extra Randen afgehaald, we waren klaar voor de hike. “Coach”, onze gids, leidde ons langs de kust van Port St Johns, door de dichtbeboste heuvels naar een Xhosa-dorpje dat op zo’n 5 kilometer lag van St Johns. Erg fijn om door te lopen. Wit gesmeerde gezichten* staarden ons vriendelijk aan. De appelblauwzeegroene en roze huisjes wisselden elkaar af. Ezels, koeien, schapen, geiten en honden bevolkten de kiezelweggetjes. Na een serieuze klim door het binnenland, daalden we snel af richting de kust. We zouden in Umngazi halt houden om uit te rusten en wat te eten. De middagpauze werd in een sjiek bungalowpark gehouden. Vreemd om ineens toe te komen in een vakantiedorpje. Je verwacht je niet meteen aan een toeristischer plaatsje wanneer je net wat in de bush gelopen hebt en uit een Xhosa-dorp komt.

Toen we de parking van het bungalowpark, richting receptie, stapten liep het wat fout. Ik liep over een rooster -dat blijkbaar niet echt vast gemetseld zat- en viel erdoor. (zou die zwarte kat van gisteren er voor iets tussenzitten?) Op het eerste zicht leek het niet zo erg maar de wonde aan mijn knie begon na enkele seconden toch stevig te bloeden. Het zag er ineens niet meer zo mooi uit en het begon ook redelijk wat pijn te doen. De gids dacht het ergste en sprak al over een ziekenhuis. Gelukkig hadden we zelf een uitgebreide EHBO-kit mee (met dank aan de papa) zodat we ons genoeg konden behelpen. De “dokter” van het vakantiepark hielp ons met het schoonmaken van de wonde. Hij raadde ons aan om de hike stop te zetten en omdat ik niet deftig kon wandelen heb ik dat advies maar opgevolgd. Redelijk teleurgesteld gingen we dan maar uit het vakantiepark, terug naar Port St Johns.

De rit terug naar de backpackers was een belevenis op zich. We namen voor het eerst een publieke taxi, zo’n minibusje waar 20 Afrikanen op elkaar gepakt zitten. De eerste taxi hield het uit tot wanneer we na een halfuurtje rijden op een geasfaleerde weg uitkwamen. De chauffeur stopte snel even om een reserveband aan te kopen langs de weg. Nog geen 2 seconden later vloog de rechter achterband uit de as. Hup, iedereen uit het busje en op zoek naar een nieuwe taxi. We hadden snel een nieuwe taxi te pakken die ons uiteindelijk aan het marktplein in St Johns afzette. Daar stapten we over naar een ander busje dat het hele dorp doorkruiste. Terwijl het busje vol zat, kwam er nog een gezin (6 mensen) bij, gezellig! Ik hou ervan om de couleur locale op te snuiven maar ik was blij wanneer we in ons hostel aankwamen.

*Xhosa-mensen smeren hun gezicht in met een soort witte klei, tegen de zon.
Net zoals de Zulu’s wonen ze vaak in rondavels, hebben ze een sangoma -plaatselijke dokter- en gebruiken ze veel clicks in hun taal. Voor de rest lijkt het Xhosa helemaal niet op het Zulu en moeten ze niet echt veel van elkaar weten.