Dat de wereld klein is, bleek toen Jessica vertelde dat haar zoon in Brussel woont en een restaurant uitbaat dat op 200 meter van mijn ouderlijk huis ligt. Daar gaan we dus binnenkort zeker eens langs om de groeten te doen. En lekker te eten natuurlijk. Onze gastvrouw was een echt warm moedervrouwtje en ze maakt nog eens geneeskrachtige thee tegen de hoest ook!

Dubrovnik werd in de oorlog hevig onder vuur genomen en vele daken werden hierbij vernield. Hier is nu niets meer van te merken. De enige referentie naar de oorlog zijn de verschillende boekenwinkeltjes met boeken hierover en een stadsplan dat aantoont waar de inslagen zijn geweest.

Dubrovnik is kort samen te vatten als 1 grote avenue vol winkeltjes, waar langs de ene kant zijstraatjes uitlopen die stijl de berg op klimmen en waar vooral restaurantjes hun plaats vinden. Aan de andere kant ook kleine straatjes, maar dan op redelijk vlak terrein en hier vind je ook meer juweliers en toeristenbrolwinkeltjes.
De haven is gezellig en je kan er lekker eten (duurder dan in de binnenstad). Veel bedelende katten die soms uitgehongerd, dan weer vetgemest lijken. De wet van de sterkste zeker?

Wat zeker de moeite is, is een wandeling over de stadsmuur. Je betaalt er wel zo’n €10 voor, maar je bent dan ook weg voor een redelijk grote wandeling met fantistische panorama’s over de stad en de kust.

Jammer van de vele toeristen (en wij waren er dan nog niet in het hoogseizoen!) en het slechte weer. Al kwam dat laatste in de namiddag wel in orde.

Jammer, want we hadden gerust nog wat langer in Split willen blijven. Het historische centrum is eigenlijk één groot paleis vol met nauwe straatjes, doorgangen en kleine winkeltjes. De wijk waar wij logeerden was wat minder gerenoveerd en daar waren de straatjes nòg smaller. Al een geluk dat de plaats waar we onze auto parkeerden en waar ons appartement lag opgeslagen stonden in de hand-GPS.

In de volle zomer, onder en stralende zon, moet het hier een enorm gewriemel zijn van duizenden zonnekloppers. Voornamelijk dikke, luide Duitsers.

Ons Mazda 2 vroemtuig was volgeladen met koekjes, chips en drank. De plaats die er nog overbleef, werd opgevuld met kleren en andere bagage. Het plan was om ten laatste 9 uur te vertrekken uit Jette… Maar dat is dan al snel 12 uur geworden. Het was tenslotte vakantie.

Om 23u30 kwamen we aan in het Snooze hotel in Salzburg. Een modern hotel met funky interieur dat gelukkig zijn deuren openhield tot middernacht. Met het voornemen om de volgende dag vroeger aan het rijden te beginnen, vielen we knusjes in slaap.

De volgende dag vertrokken we weer om 12 uur. Want vakantie is ook een beetje uitslapen en goed ontbijten.

Onderweg lekker door de wind door de regen gereden en dan rond 22u in Split verdwaald. Een telefoontje naar onze appartementbaas en hij stond klaar om ons naar onze kamer te gidsen door een doolhof van smalle duistere steegjes. Kroatische halfnaakte belspelletjes soesden ons al snel in slaap.