Daryn had zich ondertussen al ruimschoots bewezen als uitstekende gids en dus stelden we hem nog wat verder op de proef. We gingen met hem op morning walk. Lijkt banaal maar dat is het niet. Daryn houdt namelijk al eens van een pintje, een amarula nog een pintje en dan nog een 20-tal. En dat heel de dag door. Maar het maakt hem er absoluut niet minder bekwaam of gepassioneerd door. De man spreekt Zulu, beetje Xhosa en weet werkelijk alles over de beestjes en natuur in St.-Lucia. Enkel over de 250 verschillende soorten gras weet hij niet alles. Enkel dewelke je kan oproken. Maar de 536 vogelsoorten en 114 vissoorten kent hij allemaal bij naam. Hij vult die kennis aan met verhalen uit de zulu-cultuur en verhalen over die ene keer dat hij echt veel gedronken had. Nu ik erover denk… Al zijn verhalen beginnen zo. Maar nogmaals, Daryn is echt een enorm goede gastheer en verwent zijn gasten met gratis weetjes, gamedrives en grappige verhalen. Maar ik ging dus schrijven over de morning walk in plaats van reclame te maken voor de BiB’s backpackers.

Uit de voeten.

We vertrokken aan het Crocodile center. Ik had al verteld dat Santa-Lucia vol zat met krokodillen en ander gevaarlijk wild. Het is zelf een big 5 reserve, wat wil zeggen dat er leeuwen, neushoorns, luipaarden, olifanten en buffels zitten. Daryn gaf ons dan ook de deskundige uitleg dat eenmaal we de omheining over waren, we ons aan enkele regels moesten houden. Als we aangevallen worden, klim dan in een boom (tenzij bij een leeuw of luipaard, dan hebt ge sowieso in het pateeke gebeten en de beestjes in u) of ga op de grond liggen, verstopt tussen het hoge gras. Daryn lokt de beesten wel weg en ‘will play with them’. Hij hoopte natuurlijk, net als ons, dat het niet zover zou komen. Bewoners van St.-Lucia zijn het gevaar wel al gewend, er zijn niet minder dan 17 luipaarden gesignaleerd in de omgeving van het dorp. Binnen de omheining van het reservaat (waar luipaarden hun poten aan vegen en er gewoon over springen via de bomen) zitten er nog veel meer. En hippo’s worden regelmatig eens in het zwembad in iemand zijn achtertuin gevonden. Het zal je maar overkomen.

Weetjes over beestjes.

Helaas of gelukkig zagen we geen groot wild buiten impala’s en soortgenoten dan. Maar de morning walk was daarom niet minder interessant. We liepen door de zompige mangroven tot onze enkels in de modder. Leerden over de flashy oranje krabben en de slakken met een aangeboren eb-vloed gevoel. We zagen lepelaars en crocks zwommen wat verder in het meer. En we leerden ook dat zulu’s de geest van hun overledenen vervoeren van de plaats van het overlijden naar de hut van de voorvaders in een stok. Niet verschieten als je dus een zulu met een stok op de bus ziet zitten, het kan familie zijn.

Hiep hiep hippo!

Na de morningwalk nog wat langs het strand en in de jeugdherberg gekuierd. En ‘s avonds op onze dagelijkse hippo-hunting trip! Deze keer wèl met succes! Er liep een hippo in de koplampen en verdook zich na enkele seconden terug in de bush om nog heel de nacht verder te grazen. En als je een baby hoort wenen in de bush, geen paniek, het is maar een bushbaby. Een klein schattig aapje dat niet zoveel voorkomt en zo heet omdat zijn geluid klinkt alsof er een baby huilt. Beetje eng als je ‘snachts in je tent ligt.

Wekker rond 4 uur ‘s ochtends… tis eens wat anders. Met het vooruitzicht op een morning walk door het Kruger park raapten we onszelf bijeen richting verzamelpunt. We bleken slechts met 2 te zijn, samen met de gids (dezelfde van de sunset game drive gisteren), een andere ranger en een ranger in opleiding. Dus met vijf in totaal waarvan twee gewapend met een rifle. Je krijgt wel waar voor je geld met zo’n walk. Eerst een drive naar de wandelplaats. Wat dus eigenlijk ook al een game drive is waar we weer heel wat beesjes zagen. De wandeling begon met duidelijke instructies: When there’s an animal charging, go stand behind us or hide behind the bushes. But do NOT run away! Walk in a single line and try to be quiet. En ik die net van plan was een leeuw zijn haar te kammen.

Up, close and personal met een neushoorn.

Buiten de ‘usual’ impala’s kwamen we niet zoveel beestjes tegen. Maar we kregen wel uitleg over sporen en dierenmanieren. Tot we plots een troep olifanten in de gaten kregen. Zij hadden ons ook gespot en volgens de gids was het veiliger om in een wijd boogje rond de kolossen te lopen. Ze volgden ons nog een tijdje, maar daarna zijn we ze kwijtgespeeld. Niet veel later zag Woosy (zonder zeveren, dit was de weinig geruststellende naam van onze ranger) een neushoorn en dus zei hij: Let’s get closer! En zodus beslopen we met bonzend hart de grijze killing machine. Gelukkig voor ons hebben die beesten enorm slecht zicht en konden we tot op zo’n 30 meter naderen. Het lijkt op een bezoek aan de zoo tot je beseft dat er geen hek tussen uzelf en de beesten staat. De tocht van 3 uur werd afgesloten met nog wat uitleg over wevervogels (mijn totem bij de scouts, dus ik voelde mij een beetje thuis) en een ongevaarlijk spinnetje van 10cm.

Kruger-cruising.

Na de morning walk gingen we zelf weer op self-drive safari van het Olifants camp richting Skukuza camp. We zagen weer ontelbaar veel beesten waaronder een kameleon, bavianen, kudu’s, impala’s, nyala’s, springbok, waterbok, zebra’s, bergschildpadden, gnoe’s, giraffen, olifanten, wrattezwijnen, nijlpaarden en een baobab. Die laatste is een boom die volgens de legende door de duivel ondersteboven werd gezet nadat God hem had geplant. Met mijzelf zigzaggend tussen de putten op de grindwegen, ben ik nogal stomweg tegen een iets te harde struik gereden met wat krassen op onze KIA Picanto tot gevolg. Ideaal om onze verzekering eens te testen.

Voor mijn collega’s in Brussel: ‘s avonds at ik koedoe-steak met Sheba-saus… don’t ask! De candlelight en waanzinnige sterrenhemel maakten veel goed.